ΑΠΟ ΤΟ ONLYFANS ΣΤΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΠΛΑΤΟ — Η ΝΕΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑΣ, ΟΙ ΕΥΚΟΛΕΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΜΠΕΡΔΕΨΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ.
Κάποτε η δημοσιότητα ήταν το αποτέλεσμα ενός έργου.
Σήμερα, όλο και συχνότερα, το έργο είναι απλώς η δημοσιότητα.
Δεν χρειάζεται να δημιουργήσεις κάτι που θα αντέξει στον χρόνο. Αρκεί να προκαλέσεις. Να εκτεθείς. Να μετατρέψεις μια προσωπική στιγμή σε περιεχόμενο και το περιεχόμενο σε συνδρομή.
Και ύστερα να εμφανιστείς σε μια εκπομπή για να εξηγήσεις πόσο επικερδές είναι το επάγγελμά σου.
Καλώς ήρθατε στην εποχή όπου ακόμη και η ιδιωτικότητα απέκτησε τιμοκατάλογο!
Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ
Αφορμή στάθηκε η δημοσιοποιημένη συνέντευξη της Χριστίνας Ανδρεάδου, γνωστής ως Christy White, η οποία μίλησε για τη δραστηριότητά της στο OnlyFans, τις οικονομικές της απολαβές και την προσωπική της ζωή.
«Σε 5 χρόνια παίρνω σύνταξη», αναφέρεται στον τίτλο του σχετικού δημοσιεύματος!
Η φράση, είτε αποτελεί κυριολεκτικό οικονομικό σχεδιασμό είτε υπερβολή της στιγμής, συμπυκνώνει μια ολόκληρη αντίληψη για την επιτυχία.
Να κερδίσεις πολλά.
Να τα κερδίσεις γρήγορα.
Να γίνεις γνωστός.
Να εξασφαλίσεις το μέλλον σου.
Δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό στην επιθυμία για οικονομική ανεξαρτησία. Ούτε δικαιούται κανείς να αστυνομεύει τη συναινετική προσωπική ζωή των ενηλίκων.
Το ερώτημα είναι άλλο.
Πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι το ύψος ενός εισοδήματος αποτελεί και πιστοποιητικό κοινωνικής αξίας;
Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΕΓΙΝΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ — Η ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΓΙΝΕ ΝΟΜΙΣΜΑ
Το OnlyFans δεν εφηύρε την εμπορευματοποίηση της σεξουαλικότητας. Της έδωσε, όμως, ένα νέο επιχειρηματικό μοντέλο: συνδρομές, προσωπική προβολή και διαρκή παραγωγή περιεχομένου.
Όσο μεγαλύτερη η προσοχή, τόσο μεγαλύτερη η δυνατότητα οικονομικού οφέλους.
Αλλά υπάρχει μια παγίδα.
Όταν ο άνθρωπος γίνεται το ίδιο του το προϊόν, πού τελειώνει η προσωπικότητα και πού αρχίζει η εμπορική υποχρέωση;
Πόσο ελεύθερος παραμένει κάποιος όταν πρέπει διαρκώς να προσφέρει κάτι περισσότερο για να διατηρήσει το ενδιαφέρον των συνδρομητών του;
Και ποιος μιλά για εκείνους που δεν αποκτούν περιουσίες, αλλά αντιμετωπίζουν οικονομική ανασφάλεια, παραβιάσεις ιδιωτικότητας και ένα ψηφιακό αποτύπωμα που δύσκολα διαγράφεται;
Η επιτυχία ορισμένων δεν αποτελεί εγγύηση για όλους.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ — ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΒΙΤΡΙΝΑΣ
Ας είμαστε σαφείς.
Το σώμα ενός ενήλικου ανθρώπου τού ανήκει. Οι προσωπικές του σχέσεις δεν τίθενται σε δημόσια ψηφοφορία.
Η ατομική ελευθερία, όμως, δεν καταργεί το δικαίωμα στην κοινωνική κριτική.
Και η κριτική εδώ δεν αφορά τη σεξουαλική ζωή μιας γυναίκας.
Αφορά μια βιομηχανία που εμπορεύεται την εικόνα, κατασκευάζει πρότυπα επιτυχίας και μετατρέπει το προσωπικό σε δημόσιο εμπόρευμα.
Μια κοινωνία που διδάσκει στους νέους ότι το να σε κοιτούν ισοδυναμεί με το να σε εκτιμούν. Ότι το να σε πληρώνουν σημαίνει απαραιτήτως πως έχεις κάτι σημαντικό να πεις.
ΑΛΛΑ Η ΤΙΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΟΣΗΜΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ.
ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑΣ.
ΤΑ ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑΣ
Εδώ βρίσκεται και η ευθύνη των μέσων ενημέρωσης.
Μια δήλωση για τις ερωτικές προτιμήσεις κάποιου γίνεται τίτλος.
Μια αναφορά στις απολαβές του μετατρέπεται σε είδηση.
Μια ιδιωτική επιλογή παρουσιάζεται ως δημόσιο γεγονός.
ΓΙΑΤΙ;
Επειδή προκαλεί περιέργεια, δημιουργεί αντιδράσεις και φέρνει επισκεψιμότητα.
Η οικονομία της προσοχής έχει μάθει να μετατρέπει ακόμη και την αγανάκτηση σε κέρδος.
Ο αναγνώστης μπορεί να αποδοκιμάζει ή να εξοργίζεται.
Όσο όμως πατά στον τίτλο, ο μηχανισμός συνεχίζει να λειτουργεί.
Η πρόκληση τροφοδοτεί τη δημοσιότητα και η δημοσιότητα γεννά νέα πρόκληση.
Ένας κύκλος από τον οποίο κερδίζουν εκείνοι που γνωρίζουν πώς να εμπορεύονται το βλέμμα του κοινού.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
Η απάτη για την οποία μιλώ δεν είναι κατηγορία εναντίον συγκεκριμένου προσώπου.
Είναι η συλλογική αυταπάτη ότι όλα όσα πωλούνται ακριβά αξίζουν και πολύ.
Ότι η κοινωνική καταξίωση μετριέται σε τραπεζικούς λογαριασμούς και ότι οι χιλιάδες ακόλουθοι αποτελούν πιστοποιητικό κύρους.
Ο δάσκαλος που μορφώνει, ο νοσηλευτής που φροντίζει, ο ερευνητής που αναζητά, ο καλλιτέχνης που δημιουργεί και ο εργαζόμενος που μοχθεί καθημερινά δεν γίνονται λιγότερο σημαντικοί επειδή δεν αποτελούν εμπορικό θέαμα.
Ούτε ένας δημιουργός περιεχομένου στερείται αξιοπρέπειας επειδή εργάζεται σε μια βιομηχανία που κάποιοι αποδοκιμάζουν.
Δεν χρειάζεται να κατασκευάσουμε μια νέα ιεραρχία ανθρώπων.
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΓΧΕΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΞΙΑ.
Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ — ΚΑΙ ΞΕΧΝΑ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙ ΤΙ ΑΞΙΖΕΙ
Δεν είναι η Χριστίνα Ανδρεάδου το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.
Είναι η ευκολία με την οποία μια τέτοια συνέντευξη μετατρέπεται σε καθρέφτη των συλλογικών μας προτεραιοτήτων.
Η προσωπική ελευθερία είναι δικαίωμα. Η οικονομική ανεξαρτησία είναι θεμιτός στόχος. Η δημόσια προβολή είναι επιλογή.
Αλλά τίποτε από αυτά δεν υποχρεώνει μια κοινωνία να αποδέχεται αδιαμαρτύρητα κάθε εμπορικό πρότυπο που της παρουσιάζεται ως επιτυχία.
Χρειαζόμαστε περισσότερη παιδεία γύρω από την ψηφιακή οικονομία, ουσιαστικότερη ενημέρωση και λιγότερη λατρεία της εύκολης αναγνωρισιμότητας.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι κερδίζουν χρήματα εκθέτοντας την ιδιωτική τους ζωή.
Είναι ότι έχουμε αρχίσει να αντιμετωπίζουμε την ίδια την έκθεση ως κοινωνικό κατόρθωμα.
ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΟΠΟΥ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΙΜΗ — ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ.
ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΠΟΥΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥΣ.
ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ!
