Την τελευταία της πνοή άφησε η Πόπη Φωτοπούλου, μια εμβληματική μορφή της εγχώριας χειροτεχνίας, το όνομα της οποίας ταυτίστηκε άρρηκτα με τη Βιοτεχνία Ελληνικών Μαντηλιών (ΒΕΜ). Η εκλιπούσα αποτέλεσε τον «πυρήνα» της επιχείρησης, ξεκινώντας την πορεία της ως εργάτρια για να εξελιχθεί τελικά σε συνιδιοκτήτρια της μοναδικής βιοτεχνίας παραδοσιακών μαντηλιών που δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή του Μεταξουργείου μέχρι και τα τέλη του 20ού αιώνα.
Τον Μάρτιο του 2025, με γνώμονα τη διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς της βιοτεχνίας, η Πόπη Φωτοπούλου προχώρησε στη δωρεά περίπου 200 πολύτιμων αντικειμένων στο υπουργείο Πολιτισμού, παραχωρώντας πλούσιο υλικό από το προσωπικό και επαγγελματικό της αρχείο.
Τη βαθιά της θλίψη για την απώλεια εξέφρασε με συλλυπητήρια δήλωσή της η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, υπογραμμίζοντας τη σημασία της γενναιόδωρης προσφοράς της.
Ακολουθεί ολόκληρη η δήλωση της υπουργού:
«Με βαθύτατη θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια της Πόπης Φωτοπούλου, η οποία συνέδεσε τη ζωή και τη διαδρομή της με τη Βιοτεχνία Ελληνικών Μαντηλιών (ΒΕΜ), της οποίας υπήρξε αρχικά εργάτρια και στη συνέχεια συνιδιοκτήτρια. Η ΒΕΜ, η μοναδική επιχείρηση παραδοσιακών μαντηλιών που λειτούργησε στο Μεταξουργείο έως τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα, αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της ιστορίας της ελληνικής χειροτεχνίας.
Γνώρισα την Πόπη Φωτοπούλου το 1999. Η σύνδεσή της με την ιστορία της επιχείρησης και η επιθυμία της να διασωθεί η μνήμη της αποτυπώθηκαν στην απόφασή της, τον Μάρτιο του 2025, να δωρίσει στο υπουργείο Πολιτισμού περίπου 200 αντικείμενα από το προσωπικό και επαγγελματικό της αρχείο. Μαντήλια με παραδοσιακά σχέδια από όλη την Ελλάδα, προσωπικά της ενδύματα, καθώς και αρχειακό και φωτογραφικό υλικό, συνθέτουν ένα πολύτιμο σύνολο που θα εκτεθεί στο Μουσείο Τυποβαφικής Τέχνης και στο Κέντρο Χειροτεχνίας του Υφάσματος, το οποίο δημιουργούμε στο ιστορικό συγκρότημα της πρώην ΒΕΜ στο Μεταξουργείο.
Με τη γενναιόδωρη αυτή προσφορά της, η Πόπη Φωτοπούλου συμβάλλει ουσιαστικά στη διαφύλαξη και ανάδειξη μιας σημαντικής πτυχής της νεότερης ελληνικής πολιτιστικής ιστορίας. Το όνομά της θα συνδεθεί για πάντα με τον χώρο αυτό και την προσπάθεια να μεταδοθεί η γνώση και η μνήμη της χειροτεχνικής μας παράδοσης στις επόμενες γενιές. Θα τη θυμάμαι με εκτίμηση και ευγνωμοσύνη για την εμπιστοσύνη και την προσφορά της.
Στην οικογένειά της, τους φίλους και τους συνεργάτες της, απευθύνω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια».
