Δεν έχεις δει πιο φαντεζί hostage θρίλερ σαν αυτό. Και το χειρότερο από όλα; Είναι πραγματική ιστορία.
Από θρίλερ με ομηρίες είναι βέβαιο ότι έχεις δει πολλές. Και αν δεν έχει τύχει μέχρι σήμερα να παρακολουθήσεις καμία, καλό είναι να μην αρχίσεις με την «ΟΜΗΡΙΑ» του Gus Van Sant. Ο λόγος; Όλες οι άλλες θα σου φαίνονται πολύ συνηθισμένες και απλές, σε σχέση με αυτή.
Ο Gus Van Sant, ο σκηνοθέτης των Good Will Hunting και Milk μετά από επτά χρόνια παραδίδοντας ένα νευρικό, ασφυκτικό και σχεδόν σαδιστικά καθηλωτικό true-crime θρίλερ, βασισμένο στην πραγματική υπόθεση ομηρίας που συγκλόνισε την Αμερική το 1977. Και το κάνει χωρίς ίχνος συναισθηματικού εκβιασμού, εύκολους ήρωες ή “καλούς” και “κακούς”.
Κοινός παρονομαστής είναι ένας: Άνθρωποι στα όριά τους.
Η πλοκή και ένας πρωταγωνιστής που σε αγχώνει
Ο Bill Skarsgård, αφήνει στο πλάι τον Pennywise του ΙΤ και παραδίδει ίσως την πιο ασφυκτικά…αγχωτική ερμηνεία της καριέρας του ως Tony Kiritsis, ένας άντρας που νιώθει ότι το σύστημα τον τσάκισε και αποφασίζει να πάρει τον έλεγχο με τον πιο ακραίο τρόπο. Ετοιμάσου…
Χρησιμοποιώντας ένα shotgun δεμένο με “dead man’s wire” (όπως είναι και ο ξένος τίτλος) στον λαιμό του ομήρου του. Ευφάνταστο; Σίγουρα. Μετά όμως σου θυμίζουμε ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία, οπότε μην κάνεις υποθέσεις ότι ο σεναριογράφος έχει τεράστια φαντασία. Κάθε κίνηση, κάθε βλέμμα και ξέσπασμά του Skarsgård μοιάζει έτοιμο να οδηγήσει στην καταστροφή.
Δεν ξέρεις αν πρέπει να τον φοβάσαι ή να τον λυπάσαι, και ακριβώς εκεί βρίσκεται η δυναμική της ταινίας.
Την ίδια στιγμή, ο Dacre Montgomery ως το θύμα ομηρίας λειτουργεί σαν ανθρώπινη «βόμβα» με αντίστροφη μέτρηση στο μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας, το οποίο τον βρίσκει εγκλωβισμένο με ένα όπλο, κολλημένο στον λαιμό του και το άγχος ζωγραφισμένο στα μάτια του.
Και ύστερα έρχεται ο Al Pacino
Μην περιμένεις ότι έχει μεγάλο χρόνο στην οθόνη, ωστόσο Al Pacino είναι αυτός έχεις τον τρόπο του να ανεβάσει το πρεστίζ και τα ντεσιμπέλ της ταινίας. Σε έναν μικρό μεν, αλλά απολαυστικά δηλητηριώδη ρόλο, ο Pacino υποδύεται τον πατέρα του ομήρου, παραδίδοντας έναν άνθρωπο που έχει μάθει να επιβιώνει μέσα από εξουσία, αλαζονεία και απόλυτη έλλειψη ενσυναίσθησης. Σε κάθε σκηνή του μοιάζει να κουβαλάει την ενέργεια παλιού αμερικανικού σινεμά των 70s. Σαν να μπήκε στο πλατό από κάποια χαμένη σκηνή του «Dog Day Afternoon» με τον πιο σωστό τρόπο.
Η μεγάλη επιτυχία του Gus Van Sant είναι ότι δεν μετατρέπει ποτέ την ιστορία σε “εύπεπτο” crime entertainment, αντιθέτως, δείχνει πώς τα media, η τηλεόραση και η ανάγκη του κοινού για δράμα μετατρέπουν μια ανθρώπινη τραγωδία σε τηλεοπτικό event.
Με λίγα λόγια, η «ΟΜΗΡΙΑ» μπορεί να φαινομενικά να είναι απλώς μια ιστορία του 1977, αλλά δεν είναι. Μη σου πω ότι αρχίζει να μοιάζει τρομακτικά σύγχρονη και επίκαιρη.
Οπτικά, η ταινία κουβαλάει μια βρώμικη αισθητική εποχής, με φόντο μουντά γραφεία, καφέ αποχρώσεις, τηλεοπτικά φώτα που κάνουν τα πάντα να φαίνονται ακόμα πιο ψυχρά, με την κάμερα να μένει κολλημένη σε πρόσωπα, ιδρώτα, πίεση και την παράνοια που χτίζεται λεπτό με το λεπτό.
Και το πιο εντυπωσιακό; Παρότι ξέρεις ότι βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, παίζει με τα νεύρα σου σαν κλασικό hostage thriller. Σε κρατάει συνεχώς σε ένταση και αγωνία, όχι επειδή βασίζεται στη δράση, αλλά επειδή έχει να κάνει με ανθρώπους.
Και ένα fun fact για movie nerds
Αρχικά το project είχε ανακοινωθεί με σκηνοθέτη τον Werner Herzog με πρωταγωνιστή τον Nicolas Cage, και κάπου εκεί καταλαβαίνεις πόσο αλλόκοτη και “ταινιάρα” ήταν εξαρχής αυτή η ιστορία. Τελικά, όμως, ο Gus Van Sant δείχνει να είναι η πιο σωστή επιλογή. Υπάρχει άλλος που μπορεί να μετατρέψει το χάος σε κοινωνικό ζήτημα καλύτερα από εκείνον;
Η «ΟΜΗΡΙΑ» δεν είναι η ταινία που θα δεις για να “περάσεις χαλαρά”, αλλά το φιλμ που θα σε κάνει να ιδρώσεις λίγο μέσα στην καρέκλα σου. Και γι’ αυτό και μόνο αξίζει να τη δεις.
Η ταινία «Η ΟΜΗΡΙΑ» κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 21 Μαΐου από την Spentzos Film.
Πηγή
