Ειλικρινά δεν αισθάνθηκα καμία έκπληξη από την εξαπάτηση του κ. Θάνου Ντόκου, Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού, από δύο Ρώσους φαρσέρ.
Αντίθετα, θεώρησα πολύ φυσιολογικό το στέλεχος μιας κυβέρνησης φαρσοκωμωδίας, να συνομιλεί ισότιμα με φαρσέρ και να συνεννοείται εποικοδομητικά μαζί τους. Ο βαρύγδουπος τίτλος του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας φοβάμαι ότι δεν εξυπηρετεί για κανέναν λόγο την ανασφάλεια που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες.
Όχι φυσικά οι προσκεκλημένοι των δεξιώσεων της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, ούτε οι μόνιμοι θαμώνες του Αργυρού, αλλά όλοι οι υπόλοιποι πολλοί, από τους οποίους στις 15 του μήνα αδυνατούν να περάσουν έξω από το σουπερμάρκετ της γειτονιάς.
Αυτοί που αποτελούν το εκλογικό σώμα, από το οποίο φιλοδοξούν να αρδεύσουν ψήφους ο Μητσοτάκης, ο Τσίπρας, ο Ανδρουλάκης και οι λοιποί φτωχοσυγγενείς. Με μία διαφορά τούτη τη φορά.
Τη φάρσα οι Έλληνες πολίτες την αντιλαμβάνονται καλύτερα απο τον κ. Ντόκο, επειδή το πολιτικό σύστημα φρόντισε να τους εκπαιδεύσει επί σειρά ετών με τον πλέον οδυνηρό τρόπο. Τόσο άθλιο που οι κυρίες Καρυστιανού και Λατινοπούλου να εμφανίζονται ως θεόκλητοι σωτήρες του δυστυχούντος Έθνους… Πόσο πιο κάτω δηλαδή;
