Ο ιδιοκτήτης του ιστορικού «Κυττάρου» αφηγείται στο Newsbomb από την πρώτη τους συνάντηση με τον Διονύση Σαββόπουλο το 1968 έως την τελυταία συνεργασία τους το 2015
Έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου, ο Δημήτρης Γιακουμέλος, ιδιοκτήτης πλέον του ιστορικού «Κυττάρου», θυμάται στο μεγάλο αφιέρωμα του Newsbomb τον άνθρωπο που σημάδεψε ανεξίτηλα την ιστορία του χώρου και άφησε το δικό του αποτύπωμα στην ελληνική μουσική.
Από την πρώτη του συνάντηση με τον τραγουδοποιό, το 1968, όταν ήταν μόλις δέκα ετών και τον παρακολούθησε εκστασιασμένος στο θρυλικό «Ροντέο», που άνηκε στον πατέρα του, μέχρι την πολυσυζητημένη επιστροφή του Σαββόπουλου στο Κύτταρο το 2015, η διαδρομή τους συνδέεται με μια ιστορία μουσικής, μνήμης και βαθιάς προσωπικής συγκίνησης.
«Τον Διονύση Σαββόπουλο τον γνώρισα το 1968, όταν εγώ ήμουνα παιδί 10 χρονών, 11, στο Ροντέο της οδού Χέυδεν, στην πλατεία Βικτωρίας. Εκεί έπαιζε τότε ο Διονύσης τρεις σεζόν, όπου γινόταν χαμός», θυμάται. Η πρώτη εκείνη εμπειρία έμελλε να καθορίσει τη σχέση του με τον καλλιτέχνη. «Ξεκίνησε το πρόγραμμα και είδα τον Διονύση Σαββόπουλο εκστασιασμένος. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι μουσικά έβλεπα έναν άνθρωπο που κινείτο πάνω στη σκηνή και ο κόσμος όλος ήταν γατζωμένος πάνω του».
Η σύνδεση του Σαββόπουλου με το Κύτταρο, ωστόσο, δεν περιορίζεται στις εμφανίσεις του. Όπως αποκαλύπτει ο Δημήτρης Γιακουμέλος, ο τραγουδοποιός και στενός συνεργάτης του πατέρα του Ανδρέα Γιακουμέλου, ήταν εκείνος που έδωσε το όνομα στον ιστορικό χώρο, ο οποίος έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς για τη ροκ και ποπ μουσική στην Ελλάδα. Από εκεί πέρασαν σημαντικοί καλλιτέχνες της εποχής, ενώ η απόφαση να ηχογραφηθεί ζωντανά το υλικό μιας σειράς εμφανίσεων οδήγησε στον εμβληματικό δίσκο «Ζωντανοί στο Κύτταρο», ένα ιστορικό ντοκουμέντο μιας ολόκληρης μουσικής περιόδου.
Ο Δημήτρης Γιακουμέλος
Για τον ιδιοκτήτη του Κυττάρου, ο Σαββόπουλος ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένας σπουδαίος τραγουδοποιός. «Ο Σαββόπουλος είναι μοναδική περίπτωση. Είναι ο άνθρωπος ο οποίος έβαλε δίπλα-δίπλα να διασκεδάσουν τα Εξάρχεια, θα έλεγα εγώ, με τους διανοούμενους. Είναι ο μοναδικός καλλιτέχνης που το έχει καταφέρει αυτό στις παραστάσεις που έδινε». Και εξηγεί τι θεωρεί ότι λείπει περισσότερο σήμερα από την απουσία του: «Εγώ νομίζω ότι ο Σαββόπουλος ήταν ποιητής, δεν ήταν απλό το γράψιμό του. Και λείπει αυτός ο λόγος σήμερα».
Η επανασύνδεσή τους το 2015, με τη συνεργασία του Σαββόπουλου και της Ελένης Βιτάλη, υπήρξε για τον Γιακουμέλο η εκπλήρωση ενός προσωπικού απωθημένου. Θυμάται τη χαρά του όταν ο τραγουδοποιός δέχτηκε να επιστρέψει στο Κύτταρο, αλλά και τη συγκίνηση της τελευταίας του εμφάνισης στον χώρο, γνωρίζοντας μέσα του ότι ίσως να ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπε εκεί.
«Ο Διονύσης ήταν για μένα το είδωλό μου, γιατί μεγάλωσα με τον Διονύση», λέει, περιγράφοντας έναν άνθρωπο που, παρά τη λιγομίλητη φύση του εκτός σκηνής, μεταμορφωνόταν σε μια επιβλητική, σχεδόν επαναστατική παρουσία πάνω στο πάλκο. «Αυτό που έκανε ο Διονύσης από το ’67, όταν ξεκίνησε δυναμικά στο Ροντέο και μετά στο Κύτταρο, δεν νομίζω ότι μπορεί να το κάνει εύκολα καλλιτέχνης. Είναι μια καλλιτεχνική μορφή και ιδιοφυΐα».
Και στο τέλος, η μνήμη γίνεται προσωπικός αποχαιρετισμός, αλλά και μια φράση που συνοψίζει την απουσία του Σαββόπουλου από τη μουσική και τη ζωή όσων τον γνώρισαν: «Διονύση μας, λείπει πάρα πολύ ο στίχος σου. Μα λείπεις και εσύ».
Δείτε εδώ ολόκληρο το αφιέρωμα του Newsbomb.gr στον Διονύση Σαββόπουλο
Πηγή
