Ο πιο ανθρώπινος υπερήρωας της Marvel επιστρέφει πιο ώριμος, πιο σκοτεινός και με την καλύτερη ταινία του εδώ και πολλά χρόνια.
Τους τελευταίους μήνες κάθε κουβέντα γύρω από το σινεμά κατέληγε στην ίδια φράση: «Είδες την Οδύσσεια του Νόλαν;» και να είσαι βέβαιος, θα συνεχιστεί αρκετά το ίδιο τροπάριο. Ευτυχώς, που ήρθε το Spider-Man: Brand New Day και από το πουθενά θυμηθήκαμε το πόσο σπουδαίες ήταν κάποτε οι ταινίες της Marvel και του MCU.
Μια σημείωση εδώ, δεν λέμε ότι είναι η μεγαλύτερη ταινία της Marvel, ούτε επειδή προσπαθεί να σώσει ολόκληρο το Multiverse, κυρίως όμως, γιατί θυμήθηκε κάτι που το MCU είχε ξεχάσει εδώ και αρκετό καιρό και αυτό είναι ότι ο Spider-Man αποκτά μεγαλύτερο νόημα και ενδιαφέρον όταν προσπαθεί να σώσει τον εαυτό του παρά ολόκληρο το σύμπαν.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του Brand New Day είναι ότι δεν σου δίνει την αίσθηση πως παρακολουθείς ακόμη μία ταινία της Marvel καθώς από τα πρώτα λεπτά υπάρχει μια ατμόσφαιρα που φέρνει στο μυαλό τις σκοτεινότερες στιγμές της τριλογίας του Sam Raimi με πρωταγωνιστή τον Tobey Maguire, ή ακόμα τον προσωπικό μου αγαπημένο, Andrew Garfield, τον οποίο θεωρώ κορυφαίο Άνθρωπο-Αράχνη που είδαμε στη μεγάλη οθόνη, ο οποίος όμως δεν είχε ποτέ τα σενάρια και τους κακούς που του άξιζαν.
Και κάπου εδώ έρχεται ο Tom Holland να παραδώσει, πιθανότατα, την καλύτερη ερμηνεία του ως Peter Parker. Ο έφηβος που γνωρίσαμε στο Civil War δεν υπάρχει πια. Οι απώλειες των προηγούμενων ταινιών έχουν αφήσει βαθιά σημάδια και αυτός ο Peter κουβαλάει πλέον ένα βάρος που δεν προσπαθεί να κρύψει πίσω από αστεία και ατάκες. Είναι πλέον μόνος, χωρίς κανέναν.
Και ίσως για πρώτη φορά νιώθεις ότι χρησιμοποιεί τον Spider-Man όχι μόνο για να προστατεύει τους άλλους, αλλά και για να ξεφεύγει από τον ίδιο του τον εαυτό και την απομόνωση. Δυσκολεύεται να δημιουργήσει σχέσεις, αποφεύγει τους ανθρώπους και μοιάζει να εμπιστεύεται μόνο τη μάσκα του, σαν να φοβάται περισσότερο τον Peter Parker απ’ ό,τι οποιονδήποτε κακό.
Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, η ίδια του η φύση μοιάζει να αλλάζει. Το αραχνο-DNA του αρχίζει να εκδηλώνεται με τρόπους που κάνουν τον ήρωα να αμφισβητεί ακόμη και τον έλεγχο που έχει πάνω στον εαυτό του.
Κάπου εδώ ξεκινάνε οι ενδιαφέρουσες εκπλήξεις της ταινίας
Μία από αυτές είναι και ο Frank Castle. Ο Jon Bernthal επιστρέφει ως Punisher και, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, γίνεται ο πιο κοντινός άνθρωπος που έχει δίπλα του ο Peter. Βέβαια, όταν ο μοναδικός σου φίλος είναι ο Punisher, μάλλον κάτι δεν πάει ιδιαίτερα καλά στη ζωή σου, ωστόσο, η χημεία των δύο είναι από τα μεγαλύτερα κέρδη της ταινίας. Ο Bernthal διατηρεί τη σκληράδα που τον έκανε αγαπητό, αλλά αφήνει χώρο και για στιγμές ενός απρόσμενου, σχεδόν ξερού χιούμορ που λειτουργεί εξαιρετικά απέναντι στον Holland.
Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τη Zendaya, με τη σχέση της με τον Peter να παραμένει η συναισθηματική καρδιά του franchise και, ακόμη κι όταν οι δυο τους μοιράζονται ελάχιστες στιγμές, η ένταση ανάμεσά τους είναι αρκετή για να καταλάβεις γιατί αυτή η χημεία συνεχίζει να λειτουργεί τόσο καλά.
Και μετά έρχονται οι κακοί, αν και για περιορισμένο διάστημα. Θα δείτε γνώριμα πρόσωπα από τα κόμικς, όπως ο Tombstone και ο Scorpion, όμως μην κάνετε το λάθος να πιστέψετε ότι αυτοί είναι το μεγάλο χαρτί της ταινίας.
Η Marvel κατάφερε κάτι που είχαμε χρόνια να δούμε, το οποίο είναι να κρατήσει πραγματικά κρυφό τον βασικό villain.
Zendaya, αριστερά, και Tom Holland σε σκηνή από το “Spider-Man: Brand New Day.” (Sony Pictures via AP)
Sony Pictures
Τα trailers δεν προδίδουν σχεδόν τίποτα και αυτό κάνει την εμπειρία μέσα στην αίθουσα ακόμη καλύτερη. Σε μια εποχή που οι περισσότερες υπερπαραγωγές έχουν αποκαλύψει όλη την πλοκή πριν καν κυκλοφορήσουν, το Brand New Day σου επιτρέπει να εκπλαγείς ξανά.
Το ίδιο ισχύει και για τη Sadie Sink
Η παρουσία της είχε προκαλέσει αμέτρητες θεωρίες εδώ και μήνες, όμως η ταινία απαντά με τρόπο που όχι μόνο βγάζει νόημα, αλλά ανοίγει και ενδιαφέροντες δρόμους για το μέλλον του Spider-Man. Μέχρι εκεί όμως, ούτε λέξη παραπάνω δεν θα γράψω.
Στο κομμάτι της δράσης, η ταινία παραδίδει ίσως τις πιο απολαυστικές σκηνές του Tom Holland ως Spider-Man. Υπάρχει ένταση, ρυθμός, δημιουργική χρήση των ιστών και μια αίσθηση ότι ο ήρωας κινείται πραγματικά μέσα στη Νέα Υόρκη, αντί να αιωρείται απλώς ανάμεσα σε CGI εκρήξεις.
Επιτέλους μια ωραία Marvel ταινία
Το Brand New Day θυμάται ότι ο Spider-Man είναι παιδί της γειτονιάς και δεν χρειάζεται να ταξιδεύει σε άλλα σύμπαντα για να είναι συναρπαστικός.
Spider-Man, αριστερά, και Jon Bernthal σε σκηνή της ταινίας “Spider-Man: Brand New Day.” (Sony Pictures via AP)
Sony Pictures
Αν υπάρχει ένα σημείο που θα μπορούσα να του χρεώσω, αυτό είναι το φινάλε. Όχι γιατί είναι κακό, αλλά γιατί αφήνει την αίσθηση ότι κρατάει λίγη δύναμη για όσα έρχονται στη συνέχεια του MCU. Και είναι εμφανές πως η Marvel ετοιμάζει το έδαφος για τις επόμενες μεγάλες ιστορίες της και αυτό, σε ορισμένες στιγμές, περιορίζει τη δυναμική της κορύφωσης.
Παρ’ όλα αυτά, δεν θα βγεις από την αίθουσα με παράπονο, περισσότερο με το χαμόγελο που είχες χρόνια να νιώσεις μετά από ταινία της Marvel.
Ίσως γιατί ο Spider-Man ξαναβρήκε τον δρόμο του, ή γιατί το Multiverse Saga μοιάζει επιτέλους να αποκτά κατεύθυνση.
Κυρίως όμως διότι συνειδητοποιείς ότι ο καλύτερος Spider-Man δεν είναι εκείνος που σώζει το σύμπαν. Αυτό θα γίνει λίγες ταινίες αργότερα.
Υ.Γ. Τώρα θα μιλήσουμε για τα post credits
Δεν πρόκειται να σας κάνω spoiler, αλλά θα πω μόνο αυτό για την μία και μόνο post-credit σκηνή: Ίσως αρχικά σας αφήσει με απορίες ή ακόμη και με μια μικρή απογοήτευση. Αν όμως σκεφτείτε λίγο πιο ψύχραιμα όσα μόλις είδατε, θα καταλάβετε ότι αποτελεί ένα πολύ έξυπνο κομμάτι του παζλ για το μέλλον του Spider-Man. Και όχι απαραίτητα για το Avengers: Doomsday, αλλά για κάτι που βρίσκεται λίγο πιο μακριά στον ορίζοντα. Κάτι που λέγεται… Secret Wars.
Πηγή
