Η αγαπημένη «κυρία Αριστέα» του Ιντεάλ ήταν συνδεδεμένη με το ιστορικό σινεμά και τη Σπέντζος Φιλμ
Σε ηλικία 74 ετών πέθανε η Αριστέα Χιώτη, η αγαπημένη «κυρία Αριστέα» του Ιντεάλ, η γυναίκα που για σχεδόν 40 χρόνια ήταν συνδεδεμένη με το ιστορικό σινεμά και τη Σπέντζος Φιλμ.
Η είδηση του θανάτου της σκόρπισε συγκίνηση στους ανθρώπους του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά και σε όσους πέρασαν για χρόνια την πόρτα του Ιντεάλ και τη συνάντησαν πίσω από το ταμείο, πάντα με ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα και τη χαρακτηριστική της ζωντάνια.
Οι «Νύχτες Πρεμιέρας» αποχαιρέτησαν την Αριστέα Χιώτη με μια συγκινητική ανάρτηση, περιγράφοντάς την ως «την τρυφερή ψυχή του ΙΝΤΕΑΛ και της Σπέντζος Φιλμ», αλλά και ως μια γυναίκα που εργάστηκε επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες «με ασταμάτητη αγάπη και αφοσίωση για τον κινηματογράφο».
«Η κυρία Αριστέα του Ιντεάλ»
Στην ανάρτησή τους, οι Νύχτες Πρεμιέρας θυμούνται την Αριστέα Χιώτη ως το πρώτο πρόσωπο που συναντούσε κάποιος περνώντας την πόρτα του Ιντεάλ.
«Πίσω από το τζάμι του ταμείου, χαμογελαστή και ευγενική, με βλέμμα που πρόδιδε το ζηλευτό της τσαγανό και τη σπιρτάδα της, να μας εξασφαλίζει το εισιτήριο του εισόδου. Πάντα με μια καλή κουβέντα. Πάντα γελαστή», αναφέρουν χαρακτηριστικά.
Όπως σημειώνουν, η σχέση μαζί της ξεκίνησε από απόσταση ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν οι θεατές ήταν οι πελάτες και εκείνη η ταμίας και η υποδοχή του Ιντεάλ, μαζί με τον επίσης αγαπημένο Γιάννη Παπανικολάου.
Με τα χρόνια, όμως, η Αριστέα Χιώτη έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ένα γνώριμο πρόσωπο πίσω από το ταμείο.
«Ανακαλύψαμε έναν εγκάρδιο, ομιλητικό, γεμάτο καλαμπούρια και ανέκδοτες διηγήσεις άνθρωπο, έναν δικό μας άνθρωπο», γράφουν οι Νύχτες Πρεμιέρας.
Η ίδια βρέθηκε στο Ιντεάλ και τα χρόνια που ο ιστορικός κινηματογράφος φιλοξένησε πολλές προβολές των Νυχτών Πρεμιέρας, αποτελώντας ένα από τα πρόσωπα που συνδέθηκαν με την καθημερινότητα και την ιστορία του χώρου.
Η «κυρία Αριστέα», η εμβληματική ταμίας του ΙΝΤΕΑΛ
Το αντίο του Ορέστη Ανδρεαδάκη
Με μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση αποχαιρέτησε την Αριστέα Χιώτη ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, αναδεικνύοντας τον ξεχωριστό ρόλο που είχε στην κινηματογραφική κοινότητα.
Όπως έγραψε, το όνομά της δεν υπήρχε στους τίτλους των ταινιών, στα δελτία Τύπου ή στις λίστες των βραβείων. Δεν σκηνοθέτησε, δεν μοντάρισε και δεν έπαιξε σε ταινίες. Υποδέχθηκε όμως με το χαρακτηριστικό φωτεινό χαμόγελό της χιλιάδες ανθρώπους που πέρασαν από το ΙΝΤΕΑΛ.
Στο μικρό ταμείο της Πανεπιστημίου, η Αριστέα Χιώτη έκοβε εισιτήρια, μιλούσε με τους θεατές, χαιρόταν με τις επιτυχίες των ταινιών και φωτογραφιζόταν με διάσημους ηθοποιούς και δημιουργούς στις πρεμιέρες και τις εκδηλώσεις του ιστορικού κινηματογράφου.
Ο Ορέστης Ανδρεαδάκης την χαρακτήρισε ουσιαστικά «βιτρίνα» της οικογένειας της Σπέντζος Φιλμ και έναν άνθρωπο που συνέδεσε τη δική του παρουσία με την κινηματογραφική μνήμη.
«Ακόμη κι αν το ΙΝΤΕΑΛ δεν υπάρχει, η Αριστέα Χιώτη θα κατοικεί για πάντα στα κινηματογραφικά μας όνειρα», έγραψε χαρακτηριστικά.
Το «αντίο» από το Σινεάκ
Συγκινητική ήταν και η ανάρτηση του Σινεάκ, του Δημοτικού Κινηματογράφου Πειραιά, που αποχαιρέτησε την Αριστέα Χιώτη ως «εμβληματική παρουσία του CINE IDEAL».
«Η κυρία Αριστέα Χιώτη, η εμβληματική παρουσία του CINE IDEAL… Το αναπόσπαστο κομμάτι του… δεν είναι πια μαζί μας», αναφέρει η ανάρτηση.
«Ο άνθρωπος που ήταν οικογένεια επί σειρά πολλών ετών με τη Σπέντζος Φιλμς, και δική μας οικογένεια… δε θα κατέβει ξανά τα σκαλιά του Σινεάκ. Δε θα επισκεφθεί ξανά το μικρό “Ιντεαλάκι”, όπως το έλεγε…».
Το μήνυμα καταλήγει με ένα προσωπικό «ευχαριστώ» στην Αριστέα: «Αριστέα μας… Σε ευχαριστούμε! Καλό ταξίδι στο φως… και καλές προβολές εκεί που πας».
Με τον δικό του τρόπο αποχαιρέτησε την Αριστέα Χιώτη και ο κριτικός κινηματογράφου, Ακύλλας Βασιλείου, θυμούμενος ένα από τα πολλά εισιτήρια που του είχε κόψει όταν ήταν ακόμη παιδί.
«Έφυγε η Αριστέα Χιώτη. Η κυρία Αριστέα του Ιντεάλ. Το ταμείο του Ιντεάλ δηλαδή, άνθρωπος που ζωή και σινεμά σημαίνουν το ίδιο», έγραψε.
Ο ίδιος θυμήθηκε ιδιαίτερα ένα εισιτήριο για την ταινία Howards End του Τζέιμς Άιβορι, το 1992.
«Σαν πιτσιρικάς, μου είχε κόψει άπειρα εισιτήρια, δεν θα ξεχάσω όμως το εισιτήριο για το Howards End του Τζέιμς Άιβορι το 1992 που μου είχε πει “Μπράβο νεαρέ μου που βλέπεις αυτά τα έργα”. Πάντα έλεγε κάτι σε όλους. Και όλα ήταν σωστά… αποδεδειγμένα πλέον», έγραψε χαρακτηριστικά.
Πηγή
