Από τη μικρή Μαρία Δημητροπούλου που ανακάλυψε ο Ορέστης Λάσκος, στον μεγάλο έρωτα με τον Μανώλη Χιώτη, τη διεθνή αναγνώριση, τις προσωπικές τραγωδίες και τα τελευταία χρόνια στο Γηροκομείο Αθηνών – Η ιστορία μιας γυναίκας που, μέχρι το τέλος, δεν έπαψε να τραγουδά
Η Μαίρη Λίντα, η γυναίκα που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού πενταγράμμου, έφυγε από τη ζωή στα 90 της χρόνια, στις 22 Ιουλίου, Πίσω της αφήνει μια κληρονομιά γεμάτη λάμψη, φωνητικό μεγαλείο, ανεξαρτησία πνεύματος, αλλά και βαθιές προσωπικές πληγές.
Η μικρή Μαρία που έγινε η Μαίρη Λίντα
Πριν γίνει η φωνή που σημάδεψε το ελληνικό λαϊκό τραγούδι, πριν σταθεί δίπλα στον Μανώλη Χιώτη και γνωρίσει τη δόξα, η Μαίρη Λίντα ήταν ένα μικρό κορίτσι που λεγόταν Μαρία Δημητροπούλου. Γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1935 και από πολύ νωρίς έδειξε πως η μουσική δεν ήταν απλώς ένα ταλέντο, αλλά ο δρόμος που θα καθόριζε ολόκληρη τη ζωή της.
Η μοίρα της άλλαξε όταν ήταν μόλις επτά ετών. Ο σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας Ορέστης Λάσκος διέκρινε το σπάνιο ταλέντο της μικρής Μαρίας και αποφάσισε να της δώσει ένα νέο όνομα, εκείνο με το οποίο θα έμενε για πάντα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού: Μαίρη Λίντα.
Η Μαίρη Λίντα / INTIME NEWS
Το νέο της όνομα δεν ήταν η μοναδική αλλαγή. Από παιδί ακόμη βρέθηκε στις σκηνές των βαριετέ και των καμπαρέ της εποχής, τραγουδώντας μπροστά σε κοινό σε μια ηλικία που τα περισσότερα παιδιά βρίσκονταν ακόμη στα σχολικά θρανία. Εκεί έμαθε να στέκεται στη σκηνή, να κερδίζει το χειροκρότημα και να μετατρέπει κάθε εμφάνιση σε μια μικρή παράσταση.
Κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί πως αυτό το μικρό κορίτσι θα εξελισσόταν σε μία από τις σημαντικότερες λαϊκές ερμηνεύτριες της Ελλάδας. Η Μαίρη Λίντα είχε ήδη ξεκινήσει το ταξίδι της, πολύ πριν ενηλικιωθεί, γράφοντας τις πρώτες σελίδες μιας ζωής που έμελλε να γίνει σχεδόν μυθιστορηματική.
Το στερνοπούλι μιας οικογένειας με 17 παιδιά
Πίσω από τη λαμπερή πορεία της Μαίρης Λίντα κρυβόταν μια οικογένεια που γνώρισε πολλές χαρές αλλά και μεγάλες απώλειες. Η σπουδαία ερμηνεύτρια ήταν το μικρότερο από τα 17 παιδιά της οικογένειας Δημητροπούλου, αν και, όπως είχε αποκαλύψει η ίδια, δεν πρόλαβε να γνωρίσει τα περισσότερα αδέλφια της, καθώς είχαν φύγει από τη ζωή σε πολύ μικρή ηλικία.
«Στην οικογένεια ήμασταν 17 παιδιά, αλλά εγώ γνώρισα λίγα. Τα περισσότερα είχαν πεθάνει», είχε εξομολογηθεί σε συνέντευξή της στο περιοδικό Λοιπόν το 2012, περιγράφοντας τις δύσκολες στιγμές που σημάδεψαν τα πρώτα χρόνια της ζωής της.
Ιδιαίτερη θέση στην καρδιά της είχε η μεγαλύτερη αδελφή της, την οποία αποκαλούσε «δεύτερη μάνα». Η μεγάλη διαφορά ηλικίας που είχαν τις έφερε ακόμη πιο κοντά, με τη Μαίρη Λίντα να αναγνωρίζει πως στάθηκε δίπλα τόσο στην ίδια όσο και αργότερα στη μοναχοκόρη της, Εύα.
Με το γνωστό της χιούμορ, η Μαίρη Λίντα είχε μιλήσει και για τη θέση της μέσα στην πολύτεκνη οικογένεια. Σε τηλεοπτική της συνέντευξη το 2011, όταν ρωτήθηκε πόσα παιδιά είχε κάνει η μητέρα της, απάντησε γελώντας: «Η μητέρα μου έκανε 17!». Λίγο αργότερα εξήγησε πως ήταν το «υστεροπούλι» της οικογένειας, παραδεχόμενη πως τα μεγαλύτερα αδέλφια της τη ζήλευαν, καθώς, όπως έλεγε χαμογελώντας, «το υστεροπούλι έχει όλη την αγάπη».
«Όταν φτάσεις μέχρι τον ώμο μου θα σε παντρευτώ»
Η ιστορία αγάπης της Μαίρης Λίντα και του Μανώλη Χιώτη μοιάζει βγαλμένη από παλιά ελληνική ταινία. Ξεκίνησε όταν εκείνη ήταν ακόμη ένα παιδί και έμελλε να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο εμβληματικούς έρωτες του ελληνικού τραγουδιού.
Η Μαίρη Λίντα ήταν μόλις 12 ετών όταν γνώρισε για πρώτη φορά τον Μανώλη Χιώτη. Εκείνος ήταν ήδη ένας καταξιωμένος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και η ίδια έκανε τα πρώτα της βήματα στο τραγούδι. Οι δρόμοι τους διασταυρώθηκαν στο θρυλικό Πίγκαλς, όπου εμφανίζονταν μαζί.
Ένα βράδυ, καθώς η μικρή Μαίρη καθόταν με τη μητέρα της, ο Χιώτης πλησίασε κρατώντας το μπουζούκι του και τη ρώτησε χαμογελώντας: «Ποιο τραγούδι θέλεις να σου πω;» Η απάντησή της ήταν αυθόρμητη.«Την “Αραμπέλα”».
Η Μαίρη Λίντα και ο Μανώλης Χιώτης
Εκείνος, με χιούμορ και τρυφερότητα, της είπε πως θα της έκανε το χατίρι μόνο αν πρώτα του έλεγε πως τον αγαπά.
Η μικρή, χωρίς να αντιλαμβάνεται τη βαρύτητα της στιγμής, απάντησε ντροπαλά: «Σε αγαπάω». Τότε ο Χιώτης της είπε μια φράση που έμεινε στην ιστορία: «Όταν φτάσεις μέχρι τον ώμο μου, θα σε παντρευτώ».
Η Μαίρη Λίντα κοκκίνισε από ντροπή, χωρίς να καταλαβαίνει τι ακριβώς είχε συμβεί. Για εκείνη ήταν απλώς ένα αστείο ενός μεγαλύτερου ανθρώπου προς ένα παιδί.
Την ίδια περίοδο, όμως, η ζωή του Μανώλη Χιώτη ακολουθούσε διαφορετική πορεία. Παντρεύτηκε τη Ζωή Γρυπάρη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, γεγονός που έκανε την οικογένεια της Μαίρης Λίντα να πιστέψει πως εκείνη η παιδική κουβέντα δεν είχε καμία συνέχεια.
«Θυμάσαι τι σου είχα πει πριν από χρόνια;»
Κανείς, όμως, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι λίγα χρόνια αργότερα οι δυο τους θα συναντιούνταν ξανά και εκείνη η παλιά υπόσχεση θα επέστρεφε απρόσμενα.
Ήταν το 1954. Η Μαίρη Λίντα ήταν πλέον 19 ετών και είχε αφήσει πίσω της την εικόνα του μικρού κοριτσιού. Σε ένα από τα στέκια όπου σύχναζαν οι καλλιτέχνες, συνάντησε τυχαία τον Μανώλη Χιώτη. Εκείνος είχε πλέον χωρίσει και, μόλις την είδε, της χαμογέλασε.
«Θυμάσαι τι σου είχα πει πριν από χρόνια;» τη ρώτησε. Η Μαίρη Λίντα παραδέχτηκε πως το θυμόταν καλά. Τότε ο Χιώτης της είπε πως είχε έρθει η ώρα να τη ζητήσει από τον πατέρα της.
Η τραγουδίστρια έμεινε άφωνη. «Μα τι λες; Εσύ είσαι παντρεμένος», του απάντησε. «Δεν είμαι πια», της είπε εκείνος.
Στιγμιότυπο από τον γάμο της Μαίρης Λίντα με τον Μανώλη Χιώτη
Οι δυο τους πήγαν μαζί στο νυχτερινό κέντρο όπου εργαζόταν η Μαίρη Λίντα. Περίμενε να ολοκληρώσει το πρόγραμμά της και, όταν έμειναν μόνοι, εκείνη του εξομολογήθηκε πως όσο μεγάλωνε είχε τρέφει έναν πλατωνικό έρωτα για εκείνον. Ο Χιώτης της απάντησε πως το είχε καταλάβει από καιρό, όμως τότε ήταν ακόμη ένα παιδί και δεν υπήρχε χώρος για τέτοιες σκέψεις. Τώρα, όμως, τα πράγματα είχαν αλλάξει.
Λίγο αργότερα πέρασε το κατώφλι του σπιτιού της για να ζητήσει επίσημα το χέρι της από τον πατέρα της. Η σχέση τους εξελίχθηκε γρήγορα και στις 23 Απριλίου 1959 παντρεύτηκαν, δημιουργώντας το πιο λαμπερό μουσικό ζευγάρι της εποχής. Μαζί δεν ένωσαν μόνο τις ζωές τους, αλλά και το ταλέντο τους, γράφοντας ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.
Το ζευγάρι που άλλαξε το λαϊκό τραγούδι
Ο γάμος της Μαίρης Λίντα με τον Μανώλη Χιώτη δεν ένωσε μόνο δύο ανθρώπους, αλλά και δύο από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Μαζί δημιούργησαν ένα καλλιτεχνικό δίδυμο που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή, γεμίζοντας τα μεγαλύτερα νυχτερινά κέντρα, τις κινηματογραφικές αίθουσες και τα πικάπ χιλιάδων ελληνικών σπιτιών.
Η χημεία τους πάνω στη σκηνή ήταν μοναδική. Το δεξιοτεχνικό μπουζούκι του Χιώτη συναντούσε τη χαρακτηριστική, καθαρή φωνή της Μαίρης Λίντα και το αποτέλεσμα ήταν να αλλάξει τον ήχο του λαϊκού τραγουδιού. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και για πολλά χρόνια, οι εμφανίσεις τους αποτελούσαν σημείο αναφοράς για τη νυχτερινή διασκέδαση, ενώ οι δίσκοι τους γνώριζαν τεράστια εμπορική επιτυχία.
Στη διάρκεια της κοινής τους πορείας ερμήνευσαν τραγούδια που έμειναν διαχρονικά, συνεργάστηκαν με κορυφαίους δημιουργούς της εποχής και συμμετείχαν σε κινηματογραφικές παραγωγές, συμβάλλοντας ώστε το λαϊκό τραγούδι να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη απήχηση στο ευρύ κοινό.
Η φήμη τους δεν περιορίστηκε στα ελληνικά σύνορα. Το ζευγάρι πραγματοποίησε μεγάλες περιοδείες στο εξωτερικό, με σημαντικότερο σταθμό τις εμφανίσεις του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η ελληνική ομογένεια τούς υποδέχθηκε με ενθουσιασμό. Οι συναυλίες τους γνώριζαν τεράστια επιτυχία, ενώ η Μαίρη Λίντα και ο Μανώλης Χιώτης έγιναν οι καλύτεροι πρεσβευτές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού στο εξωτερικό.
Η αναγνώριση ήρθε και μέσα από σημαντικές διακρίσεις. Το 1961, η Μαίρη Λίντα απέσπασε το Α’ Βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Απαγωγή», επιβεβαιώνοντας ότι διέθετε ήδη μια αυτόνομη και σπουδαία καλλιτεχνική πορεία.
Το ταλέντο της ξεπερνούσε τα όρια της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ανάμεσα στους θαυμαστές του ζευγαριού συγκαταλέγονταν διεθνείς προσωπικότητες, όπως η κορυφαία σοπράνο Μαρία Κάλλας και ο διάσημος Αμερικανός ηθοποιός Άντονι Πέρκινς, οι οποίοι είχαν εκφράσει τον θαυμασμό τους για τις εμφανίσεις τους.
Όμως η Μαίρη Λίντα δεν έμεινε ποτέ στη σκιά του Μανώλη Χιώτη. Με τη χαρακτηριστική χροιά της φωνής της, την αμεσότητα της ερμηνείας της και τη σκηνική της παρουσία, κατάφερε να διαμορφώσει το δικό της καλλιτεχνικό αποτύπωμα. Δεν ήταν απλώς η παρτενέρ ενός σπουδαίου μουσικού, ήταν μία από τις σημαντικότερες λαϊκές ερμηνεύτριες της χώρας.
Το βραχιόλι, η ελευθερία και το τέλος ενός μεγάλου έρωτα
Παρά τη λαμπρή κοινή πορεία τους, ο γάμος της Μαίρης Λίντα και του Μανώλη Χιώτη ολοκλήρωσε τον κύκλο του το 1966. Έπειτα από επτά χρόνια κοινής ζωής και αμέτρητες καλλιτεχνικές επιτυχίες, οι δρόμοι τους χώρισαν, αφήνοντας όμως πίσω μια σχέση που σημάδεψε το ελληνικό τραγούδι.
Η ίδια δεν έκρυψε ποτέ ότι ο Χιώτης υπήρξε ο μεγάλος έρωτας της ζωής της. Παρ’ όλα αυτά, πίστευε πως η αγάπη δεν μπορούσε να υπάρξει χωρίς ελευθερία. Ήθελε να αποφασίζει η ίδια για τη ζωή και την πορεία της, χωρίς περιορισμούς, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε πως θα έπρεπε να απομακρυνθεί από τον άνθρωπο που αγάπησε περισσότερο.
Χρόνια αργότερα αποκάλυψε πως ο Χιώτης έκλαψε όταν χώρισαν, ενώ η ίδια παραδέχτηκε ότι μετάνιωσε για την εξέλιξη της σχέσης τους.
Ο Μανώλης Χιώτης και η Μαίρη Λίντα
«Αν είχε γυρίσει Αθήνα, θα είχαμε ξανασμίξει. Έκλαιγε σαν μωρό, κι εγώ το μετάνιωσα αργότερα. Όμως, είναι τόσο δύσκολο να βρεις έναν άνθρωπο να σε καταλαβαίνει. Γι’ αυτό κι έκανα τρεις γάμους και τρία διαζύγια», είχε εξομολογηθεί σε μία από τις πιο ειλικρινείς συνεντεύξεις της.
Η ιστορία τους έμεινε ανολοκλήρωτη, όμως μέχρι το τέλος της ζωής της η Μαίρη Λίντα μιλούσε για τον Μανώλη Χιώτη με αγάπη, σεβασμό και συγκίνηση, αναγνωρίζοντας πως μαζί έγραψαν ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια του ελληνικού τραγουδιού.
Η γυναίκα που δεν φοβήθηκε να μιλήσει για τη βία
Μετά τον χωρισμό της από τον Μανώλη Χιώτη, η Μαίρη Λίντα προσπάθησε να χτίσει μια νέα ζωή. Παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Θεοχάρη, με τον οποίο απέκτησε τη μοναχοκόρη της, Ευαγγελία. Ωστόσο, πίσω από τις δημόσιες εμφανίσεις και τη λαμπρή καριέρα της, έκρυβε μια δύσκολη προσωπική πραγματικότητα.
Χρόνια αργότερα βρήκε τη δύναμη να μιλήσει ανοιχτά για τη βία που, όπως αποκάλυψε, βίωσε μέσα στον δεύτερο γάμο της Με ειλικρίνεια παραδέχτηκε πως αποφάσισε να φύγει όταν δεν άντεχε άλλο.
«Δεν άντεχα άλλο την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Έφυγα. Είχα τη δύναμη όμως, γιατί είχα ένα χρυσό βραχιόλι στο χέρι μου, τη φωνή μου», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.
Το «χρυσό βραχιόλι», όπως έλεγε, δεν ήταν κάποιο κόσμημα μεγάλης αξίας. Ήταν το σύμβολο της ανεξαρτησίας της. Ήξερε πως όσο είχε τη φωνή της μπορούσε να εργαστεί, να σταθεί στα πόδια της και να μεγαλώσει το παιδί της χωρίς να εξαρτάται από κανέναν.
Η ίδια παντρεύτηκε συνολικά τρεις φορές, όμως δεν δίστασε ποτέ να μιλήσει με ειλικρίνεια για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε.
«Ο δεύτερος άντρας μου δεν ήταν και τόσο ευγενικός μαζί μου. Έως καθόλου. Ήταν πάρα πολύ ωραίος, αλλά σατράπης. Όμως, μου χάρισε το παιδί μου και τον ευχαριστώ. Ο τρίτος ήταν πολύ γλυκός, αλλά κάθε μέρα ήθελε κι άλλη γυναίκα. Καρδιά αγκινάρα. Ακόμα τον αγαπάω, αλλά δεν τον θέλω για σύζυγο», είχε πει με τον αυθορμητισμό που τη χαρακτήριζε.
Πίσω από τη λαμπερή καριέρα της κρυβόταν μια γυναίκα που δεν δίστασε να ξαναρχίσει από την αρχή όσες φορές χρειάστηκε. Και ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη δύναμή της: δεν άφησε ποτέ τις δυσκολίες να της στερήσουν τη φωνή της, ούτε πάνω στη σκηνή ούτε στη ζωή.
Η τραγωδία που την σημάδεψε για πάντα
Το 1970, λίγα χρόνια μετά τον χωρισμό της από τον Μανώλη Χιώτη, η Μαίρη Λίντα βρέθηκε αντιμέτωπη με μία από τις μεγαλύτερες προσωπικές τραγωδίες της ζωής της. Η μητέρα της, Βασιλική Δημητροπούλου, δολοφονήθηκε μέσα στο σπίτι της στο Μπουρνάζι, σε μια υπόθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο και έμεινε χαραγμένη στη συλλογική μνήμη ως ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα της εποχής.
Αρχικά, οι Αρχές πίστεψαν πως επρόκειτο για δυστύχημα. Πολύ γρήγορα, όμως, αποκαλύφθηκε η φρικτή αλήθεια: άγνωστοι εισέβαλαν στο σπίτι της ηλικιωμένης γυναίκας, της επιτέθηκαν και στη συνέχεια έβαλαν φωτιά, επιχειρώντας να εξαφανίσουν τα ίχνη τους, πριν διαφύγουν έχοντας αφαιρέσει αντικείμενα μικρής αξίας.
Για τη Μαίρη Λίντα, η απώλεια της μητέρας της δεν ήταν απλώς ακόμη ένα χτύπημα της μοίρας. Ήταν ένας πόνος που τη συνόδευσε για όλη της τη ζωή. Η γυναίκα που τη στήριξε στα πρώτα της βήματα, που την ακολουθούσε από παιδί στις εμφανίσεις της και στάθηκε δίπλα της στις πιο δύσκολες στιγμές, έφυγε με τον πιο τραγικό τρόπο.
Παρά τον αβάσταχτο πόνο, η ίδια δεν εγκατέλειψε ποτέ το τραγούδι. Όπως έκανε κάθε φορά που η ζωή τη δοκίμαζε, βρήκε ξανά καταφύγιο στη μουσική, μετατρέποντας τη σκηνή στον χώρο όπου μπορούσε να συνεχίσει να αναπνέει.
Η Μαίρη που δεν έφυγε ποτέ από τη σκηνή
Ακόμη και μετά τις μεγάλες επιτυχίες της δεκαετίας του ’60, η Μαίρη Λίντα δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί σημείο αναφοράς για το ελληνικό τραγούδι. Συνέχισε να εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές, να συνεργάζεται με σημαντικούς καλλιτέχνες και να αποδεικνύει πως η φωνή της παρέμενε αναλλοίωτη στον χρόνο.
Τη σεζόν 1995-1996 μοιράστηκε τη σκηνή με τη Χαρούλα Αλεξίου στη «Νεφέλη», ενώ λίγα χρόνια αργότερα εμφανίστηκε στο «Χάραμα» μαζί με τη Γλυκερία. Το 2011-2012, σε μία από τις τελευταίες μεγάλες νυχτερινές συνεργασίες της, τραγούδησε δίπλα στην Άννα Βίσση στο Rex, αποδεικνύοντας ότι η παρουσία της παρέμενε διαχρονική.
Το Γηροκομείο Αθηνών έγινε το δεύτερο σπίτι της
Το 2018, ύστερα από ένα σοβαρό κάταγμα στο πόδι και τα προβλήματα υγείας που ακολούθησαν, η ίδια με την οικογένειά της πήραν την απόφαση να μεταφερθεί στο Γηροκομείο Αθηνών, προκειμένου να έχει τη φροντίδα που χρειαζόταν.
Αρχικά, όλοι πίστεψαν πως η παραμονή της εκεί θα ήταν προσωρινή. Η ίδια, όμως, βρήκε σε αυτόν τον χώρο μια νέα καθημερινότητα και ανθρώπους που την αγκάλιασαν με αγάπη. Οι εργαζόμενοι και οι φιλοξενούμενοι δεν έβλεπαν απέναντί τους απλώς μία σπουδαία τραγουδίστρια· έβλεπαν τη «δική τους Μαίρη».
Δεν εγκατέλειψε ποτέ αυτό που αγαπούσε περισσότερο. Τραγουδούσε σχεδόν καθημερινά, χόρευε, αστειευόταν και μετέτρεπε κάθε μικρή γιορτή σε μια μουσική συνάντηση. Όπως είπαν όσοι τη γνώρισαν από κοντά, δεν έχανε ποτέ την ευκαιρία να σκορπίσει χαμόγελα.
Στην κηδεία της, που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέα, στο Γηροκομείο Αθηνών, όσοι τη συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία δεν μίλησαν μόνο για τη σπουδαία ερμηνεύτρια, αλλά κυρίως για τη «Μαίρη» της καθημερινότητάς τους. Για εκείνους ήταν μια γυναίκα με απλότητα, γενναιοδωρία και μια αστείρευτη διάθεση να προσφέρει χαρά στους γύρω της.
«Δεν μου έλειψε τίποτα»
Η Μαίρη Λίντα δεν συνήθιζε να κοιτάζει πίσω με πίκρα. Όταν μιλούσε για τη ζωή της, έλεγε πως είχε ζήσει περισσότερα απ’ όσα είχε ποτέ ονειρευτεί. Γνώρισε τη δόξα, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της εποχής της, ερωτεύτηκε βαθιά, δημιούργησε οικογένεια και άφησε πίσω της τραγούδια που άντεξαν στον χρόνο.
«Δεν μου έλειψε τίποτα», είχε πει σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις της, παραδεχόμενη πως αν υπήρχε κάτι που μετάνιωσε πραγματικά, ήταν ο χωρισμός της από τον Μανώλη Χιώτη. Εκείνον τον έρωτα που σημάδεψε τη ζωή και την καριέρα της.
Στις 22 Ιουλίου 2026, η Μαίρη Λίντα έφυγε από τη ζωή, έχοντας συμπληρώσει εννέα δεκαετίες γεμάτες μουσική, έρωτα, επιτυχίες, απώλειες και ανατροπές. Μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής της δεν εγκατέλειψε ποτέ αυτό που αγάπησε περισσότερο: το τραγούδι. Στο Γηροκομείο Αθηνών τραγουδούσε για τους ανθρώπους γύρω της, όπως έκανε από παιδί στα βαριετέ, κλείνοντας με τον πιο συμβολικό τρόπο έναν κύκλο που ξεκίνησε όταν η μικρή Μαρία Δημητροπούλου έγινε, σχεδόν τυχαία, η Μαίρη Λίντα.
Για κάποιους υπήρξε η φωνή του Μανώλη Χιώτη. Για άλλους μία από τις μεγαλύτερες λαϊκές ερμηνεύτριες. Όμως, πάνω απ’ όλα, ήταν μια γυναίκα που έζησε τη ζωή της χωρίς να σταματήσει ποτέ να τραγουδά.
Πηγή
