Γιάννης Φέρτης: Δύο χρόνια από τον θάνατό του – Η διαδρομή ενός σπουδαίου ηθοποιού

Η πορεία του στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και το αποτύπωμα που άφησε στον ελληνικό πολιτισμό

Δύο χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Γιάννη Φέρτη, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ελληνικού θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Με τη χαρακτηριστική βελούδινη φωνή και το χαμηλών τόνων προφίλ του, άφησε το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα στον καλλιτεχνικό χώρο.

Τα πρώτα βήματα στο θέατρο

Γεννημένος στην Αθήνα, με καταγωγή από τη Φθιώτιδα, ο Γιάννης Φέρτης σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Κάρολος Κουν.

Το θεατρικό του ντεμπούτο έγινε το 1959 στο Θέατρο Τέχνης, με το έργο «Η Ηλικία της Νύχτας» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σηματοδοτώντας την αρχή μιας σπουδαίας πορείας.

Σημαντικές συνεργασίες και θεατρικές επιτυχίες

Στη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με σπουδαία ονόματα, όπως η Μελίνα Μερκούρη, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Τζένη Καρέζη.

Ίδρυσε δικό του θίασο μαζί με την Ξένια Καλογεροπούλου, ενώ αργότερα συνεργάστηκε και με τη Μιμή Ντενίση, ανεβάζοντας σημαντικά έργα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου.

Η πορεία στον κινηματογράφο

Η κινηματογραφική του διαδρομή ξεκίνησε το 1961 με τις ταινίες «Ποια είναι η Μαργαρίτα» και «Αγάπη και Θύελλα».

Ξεχώρισε ιδιαίτερα για τη συμμετοχή του στην ταινία «Ηλέκτρα» του Μιχάλη Κακογιάννη, πλάι στην Ειρήνη Παπά, ενώ συνεργάστηκε και με τη Ζωή Λάσκαρη σε γνωστές παραγωγές.

Συνολικά συμμετείχε σε περισσότερες από 25 ταινίες, αφήνοντας έντονο το στίγμα του στον ελληνικό κινηματογράφο.

Παρουσία στην τηλεόραση

Παράλληλα με το θέατρο και τον κινηματογράφο, είχε σημαντική παρουσία και στην τηλεόραση, από το 1976 και μετά.

Μεταξύ άλλων, ξεχώρισε σε σειρές όπως «Η Δασκάλα με τα χρυσά μάτια» και «Ο Συμβολαιογράφος», ενώ η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στις «Ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα».

Μια πορεία που άφησε εποχή

Ο Γιάννης Φέρτης υπήρξε ένας καλλιτέχνης με ήθος, συνέπεια και διακριτική παρουσία, που υπηρέτησε την τέχνη για δεκαετίες.

Δύο χρόνια μετά την απώλειά του, το έργο και η προσφορά του συνεχίζουν να θυμίζουν τη σημασία του στον ελληνικό πολιτισμό.

Πηγή