Ξεχάστε τον ήρωα που γνωρίζατε. Αυτός ο Ρομπέν δεν έχει τίποτα το ηρωικό σε σχέση με όσα γνωρίζαμε.
Πόσες φορές μπορεί να ειπωθεί η ιστορία του Ρομπέν των Δασών; Η απάντηση είναι άπειρες. Το δύσκολο δεν είναι να την ξαναπείς, αλλά να βρεις έναν λόγο να την αφηγηθείς διαφορετικά.
Ο Μάικλ Σαρνόσκι, ο σκηνοθέτης που μας χάρισε το εξαιρετικό Pig και το αναπάντεχα ανθρώπινο A Quiet Place: Day One, επιχειρεί να γκρεμίσει έναν από τους μεγαλύτερους λαϊκούς μύθους της δυτικής κουλτούρας. Ο δικός του Ρόμπιν Χουντ δεν είναι ο ήρωας που έκλεβε από τους πλούσιους για να δώσει στους φτωχούς, αλλά ένας κουρασμένος, βίαιος και βαθιά μετανιωμένος εγκληματίας που κουβαλά τις αμαρτίες μιας ολόκληρης ζωής.
Ο Χιου Τζάκμαν μοιάζει να συνεχίζει από εκεί που άφησε τον Logan. Γερασμένος, σωματικά διαλυμένος και ψυχικά εξαντλημένος, δίνει μια από τις πιο εσωστρεφείς ερμηνείες της καριέρας του, χωρίς καν να προσπαθεί να γίνει συμπαθής. Αντιθέτως, σε αναγκάζει να παρακολουθείς έναν άνθρωπο που γνωρίζει ότι δεν μπορεί πλέον να ξεφύγει ούτε από τους εχθρούς του, κυρίως όμως ούτε από τον ίδιο του τον εαυτό. Και αυτό έχει τη δική του γοητεία.
Η Τζόντι Κόμερ από την άλλη, στον ρόλο της μοναχής Μπρίτζιντ, λειτουργεί περισσότερο ως ηθική πυξίδα παρά ως συμπρωταγωνίστρια, με την παρουσία της να είναι διακριτική, σχεδόν λυτρωτική, όμως το σενάριο δεν της δίνει τον χώρο που θα άξιζε σε μια ηθοποιό του βεληνεκούς της.
Στο The Death of Robin Hood, δεν πεθαίνει ο Ρομπέν ο ίδιος, έχει ήδη «πεθάνει» ο μύθος του. Παρόλα αυτά έχεις πάντα την ελπίδα ότι μια δόση από την αυθεντική ιστορία, θα βρει τον τρόπο να επιστρέψει στην επιφάνεια, όσο αργός και αν είναι ο ρυθμός που δίνει στο φιλμ ο σκηνοθέτης του.
Το μεγαλύτερο ατού της ταινίας είναι αναμφίβολα η ατμόσφαιρά της
Η φωτογραφία θυμίζει μεσαιωνικό πίνακα ζωγραφικής, οι ήχοι του δάσους γίνονται σχεδόν χαρακτήρας και οι σκηνές βίας είναι ωμές, βρώμικες και απόλυτα προσγειωμένες. Για όσους έχετε στο μυαλό σας τον Robin Hood του Kevin Costner, ή έστω εκείνο το prequel με τον Russell Crowe, καλό είναι να το βγάλετε από το μυαλό σας.
Στο The Death of Robin Hood, δεν πεθαίνει ο Ρομπέν ο ίδιος, έχει ήδη «πεθάνει» ο μύθος του. Παρόλα αυτά έχεις πάντα την ελπίδα ότι μια δόση από την αυθεντική ιστορία, θα βρει τον τρόπο να επιστρέψει στην επιφάνεια, όσο αργός και αν είναι ο ρυθμός που δίνει στο φιλμ ο σκηνοθέτης του.
Οι προθέσεις είναι ξεκάθαρα φιλόδοξες
Δεν ξέρω αν καταφέρνει να συγκινήσει όσο φιλοδοξεί, καθώς η συναισθηματική κορύφωση μοιάζει περισσότερο επιδιωκόμενη παρά κερδισμένη, ενώ η διάρκεια των σχεδόν δύο ωρών δοκιμάζει την υπομονή ακόμη και όσων αγαπούν το αργό σινεμά.
Παρ’ όλα αυτά, το The Death of Robin Hood αξίζει την ευκαιρία του και όχι γιατί επανεφευρίσκει τον Robin of Loxley, αλλά γιατί τολμά να τον απογυμνώσει από τον μύθο του. Και μόνο που στην ερμηνεία του βρίσκεται ο Χιου Τζάκμαν ο οποίος έχει ήδη προλάβει να μας δείξει πώς αποδομείται ο Wolverine στο Logan υπάρχει ένα τεράστιο υπέρ, και με σύμμαχο την υποβλητική σκηνοθεσία και την αίσθηση ότι παρακολουθείς ένα μεσαιωνικό γουέστερν που αρνείται να γίνει blockbuster, είναι μια εμπειρία που δύσκολα ξεχνιέται.
Μια όμορφη, σκοτεινή και ατμοσφαιρική ταινία που θα λατρέψουν όσοι αγαπούν το slow cinema, αλλά δύσκολα θα κερδίσει όσους περιμένουν έναν ακόμη περιπετειώδη Robin Hood. Και μην παίρνεις τον τίτλο ως spoiler, και το Coda: The Death of Michael Corleone, πάλι την ίδια εντύπωση έδινε, αλλά θάνατο δεν είδαμε.
Η ταινία Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ROBIN HOOD κυκλοφορεί από τις 2 Ιουλίου στις ελληνικές αίθουσες από την Spentzos Film.
Πηγή
