Από το 2015 έως και το 2025 εψήφιζα «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.».
Επί δέκα έτη -παρά τις μεγαλοστομίες, τις αστοχίες, τις διαδοχικές ανοησίες-
εστήριζα διά τής ψήφου μου το συγκεκριμένο κόμμα,
διότι ανεγνώριζα τη χρεία πίστωσης χρόνου
και την απόσειση ευθυνών που επιχειρούσαν οι διαχρονικοί θύτες.
Η ψωραλέα και χρεωκοπημένη Νεοελληνική Κοινωνία έψαχνε τη λύτρωση
μετά τα αναρίθμητα πολιτικά εγκλήματα που είχαν διαπράξει οι «Κάπηλοι τής Μεταπολίτευσης»,
η Αριστερά δεν ήταν απλώς μια κάποια λύσις,
η Αριστερά ήταν πια η μόνη λύσις, ήταν μονόδρομος,
ήταν η έσχατη σανίδα σωτηρίας για τούς πολίτες
και συνάμα η «κολυμβήθρα τού Σιλωάμ»
που έψαχναν εναγωνίως η «Νέα Δημοκρατία» και το «ΠΑ.ΣΟ.Κ.».
Οι αφελείς οραματιστές βρέθηκαν ξάφνου να κυβερνούν τη χώρα,
όμως η Εντιμότητα γραφικοποιούταν από αυτήν την ομφαλιολωρική σύνδεση
που έχει η Αριστερά με τη «Σχοινοτένεια τής Πολυφωνίας».
Η αγραναπαυτική τάση κορυφώθηκε στο διπλό εκλογικό «Βατερλό» τού ’25,
όταν ομοφωνηδόν ακουγόταν ως αντίδοτο ο «Αναστοχασμός».
«Τι θα κάνετε ως “ΣΥ.ΡΙΖ.Α.” για να αντεπεξέλθετε στις απανωτές συντριβές σας;»,
ήταν η ερώτηση που ετίθετο από τούς δημοσιογράφους και τούς δημοσιολόγους,
«Θα αναστοχαστούμε για να βρούμε τα αίτια τής ήττας.»,
ερχόταν η γελοία απάντηση από την ηγεσία κι από τα μεγαλόσχημα στελέχη.
Εικονογραφώντας ετούτην την εκτός τόπου και χρόνου σαχλοψαγμενιά,
φανταζόμουν άτομα που ήταν ξαπλωμένα σε αιώρες κάτω από φοίνικες
και αντιμετωπίζανε την κάθετη κατρακύλα με όρους καλοκαιρινής αναψυχής.
Εκεί, λοιπόν, έδωσα την προσωπική υπόσχεση ότι δεν θα εψήφιζα ξανά τον «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.».
…
Από το 2015 έως και το 2025 εψήφιζα «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.».
Επί δέκα έτη -παρά τις μεγαλοστομίες, τις αστοχίες, τις διαδοχικές ανοησίες-
εστήριζα διά τής ψήφου μου το συγκεκριμένο κόμμα,
αλλά είχα πάντοτε σε πρώτο πλάνο τη δημοσιογραφική ιδιότητά μου,
καθώς αρνούμαι να μετατρέπω την Αντικειμενικότητα
σε συρόμενο και φερόμενο των πεποιθήσεών μου και των προσδοκιών μου.
Τα άρθρα-καταπέλτες επιβεβαιώνονταν στο έπακρο,
όμως οι προφητικοί κώδωνες κινδύνου ήταν φωνές βοούσες εν τη ερήμω,
αφού τα γρανάζια τού κομματικού μηχανισμού είχαν θανατηφόρα δυσκαμψία λόγω σκουριάς.
Ο «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.» αποδεικνυόταν ένας φαφλατομανής «Συρφετός Αταλαντοσύνης».
…
Από το 2015 έως και το 2025 εψήφιζα «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.».
Επί δέκα έτη -παρά τις μεγαλοστομίες, τις αστοχίες, τις διαδοχικές ανοησίες-
εστήριζα διά τής ψήφου μου το συγκεκριμένο κόμμα,
όντας ανιδιοτελής και παρακάμπτοντας την προσωπική εμπειρία μου,
η οποία με είχε ήδη ενημερώσει εξ αρχής
ότι μία από τις κεντρικές επικλήσεις τού νεόπλουτου κινήματος, η Αξιοκρατία,
ήταν λαϊκίστικη πομφόλυγα δίχως την παραμικρή υπόσταση.
Κάποτε δημιουργώ, που λέτε,
σειρά από πολιτικά σποτάκια για την προεκλογική καμπάνια τού «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.»,
επικοινωνώ με το τηλεφωνικό κέντρο του
(πάντοτε λειτουργώ με αυτοτέλεια, χωρίς «μέσα» και χωρίς διαπλοκές),
αναφέρω ποιος είναι ο λόγος που τούς απασχολώ,
ζητώ να με προσανατολίσουν στα καθ’ ύλιν αρμόδια στελέχη
και με παραπέμπουν στους Νίκο Παππά κι Αλέξανδρο Μπίστη.
Καταθέτω ηλεκτρονικώς τις προτάσεις μου,
ο μεν ουδέποτε μπήκε σε διαδικασία απάντησης,
ο δε μού έδωσε μία από τις κλασικές απαντήσεις
που έχει στην «γκαρνταρόμπα» της η Νεοελληνική Γραφειοκρατία
και τις ανασύρει όταν θέλει να σε ξεφορτωθεί χωρίς καν να αξιολογήσει τις ιδέες σου.
Ευλόγως θα κάνετε τη σκέψη
«Ρε, αναρωτήθηκες μήπως οι ιδέες σου ήταν μαλακίες;»,
οπότε καταθέτω ευθύς αμέσως μία εξ αυτών, την αγαπημένη μου,
προκειμένου να εξαγάγετε εν τοις πράγμασι τα συμπεράσματά σας
και να φτάσουμε στο τρέχον επιμύθιο που αποτελεί αιτία τού παρόντος πονήματος.
Προβάλλεται μία δήλωση κυβερνητικού στελέχους
-η οποία έχει προκαλέσει αρνητικά συναισθήματα στους πολίτες-
και χρησιμοποιείται ως ηχητικό υπόβαθρο ο κλιμακούμενα αυξανόμενος χτύπος καρδιάς.
Όταν ολοκληρώνεται η δήλωση,
εμφανίζεται ο Αλέξης Τσίπρας με καθησυχαστικό ύφος
και -βάζοντας το δεξί χέρι στο μέρος τής καρδιάς- εκφέρει τη φράση
«Για να γυρίσει η καρδιά μας στη θέση της, ψηφίζουμε “Αριστερά”!».
Με δεδομένη την πολύπτυχη 35ετή εμπειρία μου στα «Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης»
(Δημοσιογραφία, Τηλεόραση, Ραδιόφωνο, Επικοινωνία, Μάρκετινγκ),
κρίνω άνευ μεροληψίας και φιλαρέσκειας ότι πρόκειται για σλόγκαν με πυρηνική δυναμική,
όπου το «Απόλυτο “Ζωτικό Όργανο”», η Καρδιά,
παράγει μνημειώδη και αξέχαστη «Πολιτική Σημειολογία».
Παρά ταύτα, η λαμπρή ιδέα πετάχτηκε στα σκουπίδια,
παρά ταύτα, εσυνέχισα να ψηφίζω «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.».
…
Φτάνω στο «Τώρα».
Η εμβληματική «Πρωτομαγιά» επελέγη για να εκδώσει το «Ινστιτούτο “Αλέξης Τσίπρας”»
ένα εκτενέστατο κείμενο με τον αίσιο τίτλο «Η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής».
Το Μανιφέστο εκπονήθηκε από 13μελή ομάδα,
όμως οι έντονες αντιδράσεις που προεκλήθησαν από την απουσία τής κατονομασίας τού Ισραήλ
στις αναφορές για τη Γενοκτονία στη Γάζα και για τούς βομβαρδισμούς κατά τού Λιβάνου,
οδήγησαν σε απολογία τον συντονιστή τού θεωρητικού εγχειρήματος, Γιώργο Σιακαντάρη,
ο οποίος έγραψε σχετικό άρθρο-απολογία στη δημοσιογραφική ιστοσελίδα «Dnews».
Μέχρι πρότινος, δεν εγνώριζα -έστω και κατ’ ονοματεπώνυμον- το συγκεκριμένο πρόσωπο,
αλλά ορμώμενος από το φριχτό κείμενό του,
ερεύνησα και έμαθα ότι είναι… διδάκτωρ Κοινωνιολογίας, συγγραφέας,
βιβλιοκριτικός και αρθρογράφος σε πασίγνωστες εφημερίδες τής χώρας.
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ.
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΚΙ ΟΜΩΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ.
Είναι θλιβερό να φέρει ένας άνθρωπος αυτές τις ιδιότητες
και να γράφει παντελώς αλογοτέχνητο άρθρο
που χαρακτηρίζεται από Λεξιπενία, Επαναληπτικότητα,
χείριστη χρήση των σημείων στίξης και χαμηλή γλωσσική αισθητική.
Πάμε να δούμε πώς η Ελληνική Γλώσσα υπόκειται σε βασανιστήρια
από έναν άνθρωπο που πρέπει/οφείλει να είναι θεματοφύλακάς της.
1) «Ναι ήταν λάθος».
Είθισται να μην μπαίνουν καταληκτικά σημεία στους τίτλους,
όμως απαγορεύεται -βάσει τής εκάστοτε διατύπωσης- να παραλείπονται συλλήβδην
τα όποια σημεία στίξης είναι απαραίτητα για το Συντακτικό και για την Ανάγνωση
(προσωπικώς, μάλιστα, θα έβαζα και τελεία για να ετόνιζα την παραδοχή τού σφάλματος).
Σωστός τίτλος: «Ναι, ήταν λάθος.».
2) Ο πρόλογος είναι «φωτοτυπικό» σταχυολόγημα από την επόμενη παράγραφο,
οπότε αναπαράγονται έτι περαιτέρω οι προβληματικές διατυπώσεις.
3) Είναι ανεπίτρεπτο να μην υπάρχουν εισαγωγικά στο ίδρυμα και να παραδίδεται «χύμα».
Άρα, οι σωστές μορφές είναι οι εξής:
«Ινστιτούτο “Αλέξης Τσίπρας”»
«Ινστιτούτο – Αλέξης Τσίπρας»
Ινστιτούτο «Αλέξης Τσίπρας»
4) «…υπήρξε μια παράλειψη, πιο σωστά ένα λάθος.».
Συνιστά καραμπινάτη επιτήδευση, πλατειασμό και φτηνή φλυαρία,
να διορθώνεις τον εαυτό σου στον Γραπτό Λόγο
(ή έστω, διορθώσου με μεγαλύτερη χάρη).
Συνάμα, εδώ αντί για κόμμα θα έπρεπε να υπήρχε άνω τελεία και κατόπιν κόμμα,
και επιπροσθέτως, το μονοσύλλαβο αριθμητικό «μια»
-εν αντιθέσει με την τονισμένη/δισύλλαβη εκδοχή-
εκπέμπει στο έπακρο Αοριστία/Αδιαφορία/Απαξίωση.
(ήτοι: «…υπήρξε μία παράλειψη· πιο σωστά, ένα λάθος.».
Προτεινόμενη μορφή:
«…υπήρξε μία παράλειψη που δικαίως μάς χρεώνεται ως λάθος.».
5) Ναι μεν η επανάληψη λέξεων, η Επαναληπτικότητα,
είναι συνήθης λογοτεχνική μέθοδος για να προσδίδεται Έμφαση,
όμως εν προκειμένω υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις μαζί
(με παραληρηματικό αποκορύφωμα την αντωνυμία «Αυτό»,
η οποία κάνει «παρέλαση» ποικιλοτρόπως).
6) «παρόλο, παρόλα» και «καθαυτό».
Σε θεσμικό κείμενο πρέπει να προτιμώνται τα «παρ’ όλο», «καθ’ (ε)αυτό»
και ιδίως η μορφή «παρ’ όλα»,
καθώς η μονολεκτική εκδοχή «παρόλα» σημειολογεί στη Φλυαρία, στην Μπούρδα.
7) «Είχαν δίκιο όσοι το επισήμαναν,
αν και με διαφορετικούς σκοπούς οι περισσότεροι
και όχι επειδή αγανάκτησαν για αυτό καθαυτό το λάθος.».
«επεσήμαναν» και όχι «επισήμαναν»,
ειδάλλως, θα πρέπει να προκριθεί η μορφή «επισημάναν(ε)»,
αφού το «επισήμαναν» παραπέμπει στον τονισμό τής Προστακτικής
(το ίδιο ισχύει και με το «αγανακτήσανε»,
αν και -ούτως ή άλλως- είναι παντελώς ασύμβατος με την Καθομιλουμένη ο Αόριστός του).
Και το σημαντικότερο,
όταν ο σύνδεσμος «και» χρησιμοποιείται για διαφορετικές νοηματικές ενότητες,
πρέπει να προηγείται κόμμα.
Άρα, η σωστή μορφή είναι η εξής:
«Είχαν δίκιο όσοι το επισημάναν(ε),
αν και με διαφορετικούς σκοπούς οι περισσότεροι,
και όχι επειδή αγανακτήσαν(ε) για αυτό καθ’ (ε)αυτό το λάθος.».
8) Οι γλωσσολόγοι εισηγούνται
να εξαιρείται το Αρσενικό Γένος από τον γλωσσικό κανόνα που διέπει την κατάληξη «-ν»,
ώστε -εννοιολογικώς και αισθητικώς- να αποφεύγεται η «Ουδετεροποίηση τού Αρσενικού».
Ως εκ τούτου,
προτιμάται η μορφή «βομβαρδισμούς στον Λίβανο»
από την υπάρχουσα «βομβαρδισμούς στο Λίβανο».
9) Η διατύπωση «να μη επιτρέπω»
είναι σαφές λάθος που σχετίζεται με τη (μη) χρήση τής κατάληξης «-ν».
Η σωστή μορφή είναι «να μην επιτρέπω».
10) «…να μην επιτρέπω σε καμία πολιτική σκοπιμότητα να τα συγκαλύπτει.».
Εδώ που θα ήρμοζε η απαξιωτική μορφή «καμιά», επιλέγεται η μορφή «καμία».
Επίσης, οι δύο αρνήσεις ισούνται με κατάφαση.
Άρα, η σωστή μορφή είναι η εξής..:
«…να μην επιτρέπω σε οποιανδήποτε πολιτική σκοπιμότητα να τα συγκαλύπτει.».
11) Ανακεφαλαιώνοντας, έχουμε ένα θλιβερό κείμενο,
όπου λέξεις γράφονται ξανά και ξανά,
και τα Σημεία Στίξης περιορίζονται στα «βασικά»
(απουσιάζουν η Άνω Τελεία, η Παρένθεση και η Διπλή Παύλα,
σε σημεία όπου ήταν επιβεβλημένες).
ΥστερόΓιωργο..:
Είμαι οργισμένος.
Γράφοντας τις διορθώσεις που μόλις ανεγνώσατε,
ανατρέχω στην -κατ’ ευφημισμόν- «Αξιοκρατία» τού πάλαι ποτέ «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.»,
ανατρέχω στην αναιτιολόγητη και προσχηματική απόρριψη που υπέστην,
και είναι σα να διαβάζω το Μέλλον.
Να…, κάτι τέτοιες περιπτώσεις μού έχουν εμπνεύσει
το -απλοϊκό μεν, αλλά συνάμα σοφό ρεαλιστικό- συμπέρασμα
«Στη Ζωή, μάς απορρίπτουν οι καλύτεροί μας κι οι χειρότεροί μας.».
Από βάθους καρδίας διατυμπανίζω,
πως θα χαιρόμουν αν με είχαν απορρίψει (οι) καλύτεροί μου,
αλλά η επικείμενη εξαέρωση τού «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.» μαρτυρά αδιαμφισβητήτως
ότι το πρόβλημα δεν ήταν οι ιδέες/προτάσεις μου,
μα οι αλαζόνες ατάλαντοι που βρέθηκαν εν μία νυκτί να κατέχουν την Εξουσία.
Εν κατακλείδι,
θέλω να πετύχει ο Αλέξης Τσίπρας στο καινούργιο εγχείρημά του
επειδή πιστεύω ακράδαντα πως είναι έντιμος άνθρωπος,
όμως αμφιβάλλω απολύτως ότι έχει αποτάξει τα κριτήρια
που τον οδηγούν να επιλέγει ατάλαντους φαφλατάδες αναστοχαστές.
Κλείνω ελπίζοντας να ήταν ένα ωραίο επικοινωνιακό παιχνίδι
αυτό το πρόσφατο σποτάκι με τούς «Ορίζοντες»
και να αποδειχθεί ότι επρόκειτο για ιδιότυπη προκαταβολική αποκάλυψη
(αν και υπήρξε στο παρελθόν η δημοσιογραφική εκπομπή «Ορίζοντας» τού Σωτήρη Δανέζη).
Όπως και να ’χει, ο Αλέξης πρέπει να έχει διαρκώς στο μυαλό του,
ότι ναι, το 50% τής επιτυχίας για ένα «βιβλίο» είναι ο Τίτλος,
αλλά το έτερο 50% είναι το Περιεχόμενο.
Αλέξη,
το Περιεχόμενο ευθύνεται για την καρικατουροποίηση τής ατάκας «Πρόεδρε, έλα με φόρα…»
που εξεστόμισε η τότε (και νυν;) πανάξια συνεργάτις σου, η Πόπη Τσαπανίδου,
Αλέξη,
το Περιεχόμενο ευθύνεται που αποδομεί ευρηματικές πολιτικές φράσεις πυρηνικής δυναμικής.
Αλέξη,
Καλή Αρχή και Καλή Συνέχεια…
Για να γυρίσει η καρδιά μας στη θέση της, ψηφίζουμε «Αριστερά»!
Γιώργος Μιχάλακας
Αλήτης -αλλά όχι ρουφιάνος- Δημοσιογράφος
