Συνέντευξη Τύπου στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών έδωσαν την Τρίτη 26/5, κάτοικοι, νομικοί εκπρόσωποι και υποστηρικτικές οργανώσεις της κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στη σκιά του εγχειρήματος της κυβέρνησης και της Περιφέρειας Αττικής να προχωρήσουν σε ευρύτερη «αναπλάση» της περιοχής. Ένα σχέδιο που όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι, προϋποθέτει την εκκένωση και τον επανακαθορισμό του χώρου με όρους αγοράς και θεσμικής «εξομάλυνσης».
Η διαδικασία ξεκίνησε με ενημέρωση σχετικά με την κατάσταση της υγείας των δύο απεργών πείνας – κατοίκων των Προσφυγικών, του Αριστοτέλη Χαντζή και της Suzon Doppagne.
Οι δύο απεργοί πείνας Αριστοτέλης Χαντζής και Suzon Doppagne
Σύμφωνα με δημοσίευση της efsyn.gr , o Χαντζής μεταφέρθηκε στις 24/5 στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο, από όπου παραπέμφθηκε, μετά τις απαραίτητες εξετάσεις, σε παθολογικό νοσοκομείο πλησίον του πρώτου, λόγω μουδιασμάτων στα άκρα καθώς και στο κεφάλι, αποτέλεσμα της ασιτίας που μετρά 110 ημέρες.
Η Doppagne, η οποία βρίσκεται στην 25η ημέρα απεργίας πείνας, παρουσιάζει χαμηλό ζάχαρο, έχοντας χάσει το 32,76% του σωματικού βάρους της, αγγίζοντας τα σαράντα κιλά.
Η νομική ομάδα και αλληλέγγυοι στη σημερινή συνέντευξη Τύπου για τα Προσφυγικά στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών
Τα κτίρια θεωρούνται κενά σύμφωνα με την Περιφέρεια Αττικής και ΔΥΠΑ
Ο Νίκος Κολοκοτρώνης, νομικός εκπρόσωπος των κατοίκων της αυτοοργανωμένης δομής των Προσφυγικών, ξεκίνησε αναφερόμενος στις αλλαγές που έχει υποστεί η σύμβαση μεταξύ ΔΥΠΑ, Υπουργείου Πολιτισμού και Περιφέρειας Αττικής, από την οποία η ΔΥΠΑ αποχώρησε, καθιστώντας αβέβαιη τη χρηματοδότηση του εγχειρήματος.
Στη συγκεκριμένη σύμβαση, σχετικά με την αναδιαμόρφωση του οικοδομήματος, τα κτίρια χαρακτηρίζονται ως «άδεια και κενά», μέσα στα οποία βρίσκονται κινητά αντικείμενα τα οποία πρέπει να αποσυρθούν, ενώ οι κάτοικοι των Προσφυγικών βρίσκονται στην αφάνεια, με τον τρόπο ζωής τους να θεωρείται παραβατικός από τις κυβερνητικές αρχές.
Ο ίδιος πρόσθεσε ότι οργανώσεις αλληλεγγύης έχουν υποβάλει επανειλημμένα αιτήσεις προς τον περιφερειάρχη για διάλογο στο περιφερειακό και δημοτικό συμβούλιο, ενώ έχουν τεθεί ερωτήσεις σε πολιτικά πρόσωπα και στον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη χωρίς να έχουν λάβει σαφείς απαντήσεις.
Το ζήτημα, όπως υπογραμμίστηκε, δεν αφορά μόνο μια τοπική διένεξη αλλά μια συνολική σύγκρουση για το ποιος έχει δικαίωμα στον αστικό χώρο και υπό ποιους όρους.
Πληθαίνουν οι απεργοί πείνας
Όπως προανήγγειλε μέλος της κοινότητας, τις επόμενες μέρες αναμένεται να «ξεκινήσουν απεργία πείνας και άλλοι άνθρωποι οι οποίοι ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες», γεγονός που, όπως τονίστηκε, καθιστά τη συγκεκριμένη μορφή αγώνα εξαιρετικά επικίνδυνη. Κατά την τοποθέτησή της, η ίδια σχολίασε πως η κυβέρνηση προσπαθεί να προχωρήσει το εγχείρημα εκκένωσης στηριζόμενη στο αφήγημα της παρανομίας, ενώ κατήγγειλε «χρήση νομιμότητας κατά το δοκούν», τονίζοντας πως δεν αφήνεται περιθώριο για ουσιαστική ανάδειξη της απεργίας πείνας στον δημόσιο διάλογο.
Κλείνοντας, κατηγόρησε το κράτος πως επιδιώκει να καταστρέψει μια ήδη υπάρχουσα κοινωνική πραγματικότητα για να εμφανιστεί εκ των υστέρων ως σωτήρας.
Από την πλευρά της, η Όλγα Κλείτσα, δημοτική σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων με την παράταξη «Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα», δήλωσε πως η κυβέρνηση επιχειρεί να πλάσει το αφήγημα της ετοιμότητας για απορρόφηση κονδυλίων από οποιονδήποτε φορέα, ενώ αναφερόμενη στους ασθενείς που φιλοξενούνται αυτή τη στιγμή στα Προσφυγικά και διαμορφώνουν με την παρουσία τους τον ορισμό της κοινωνικής κατοικίας, πρόσθεσε πως «δεν προβλέπεται στη νέα δράση ο χώρος φιλοξενίας για συνοδούς ασθενών καρκινοπαθών του νοσοκομείου Άγιος Σάββας», αναφερόμενη στη δομή φιλοξενίας για καρκινοπαθείς και τους συνοδούς τους που έχουν δημιουργήσει οι κάτοικοι και οι αλληλέγγυοι στον χώρο των Προσφυγικών .
«Η κυβέρνηση θέλει να τελειώνει με τα Προσφυγικά ως μνημεία Ιστορίας» είπε η δικηγόρος Άννυ Παπαρρούσου, θέτοντας ευθέως ζήτημα θεσμικής στοχοποίησης της κοινότητας και των δομών της.
«Οφείλουμε την ύπαρξη των κτιρίων στη φροντίδα των κατοίκων. Η απόκτηση των κτιρίων από το Δημόσιο έγινε μέσω δημόσιου εκβιασμού» είπε κατά την τοποθέτησή του ο Σταύρος Σταυρίδης, δρ. αρχιτέκτονας και καθηγητής στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, χαρακτηρίζοντας την κοινότητα «παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς καταστροφή».
Με τη σειρά της, η νομική εκπρόσωπος των κατοίκων της κοινότητας, Άννυ Παπαρρούσου, κατήγγειλε πως η απόφαση των Αρχών είναι παράνομη και πως αγνοούν την ύπαρξη των απεργών πείνας, επιλέγοντας συνειδητά την πρακτική καταστολής μέσα από την εκκένωση. «Η κυβέρνηση θέλει να τελειώνει με τα Προσφυγικά ως μνημεία Ιστορίας και να προχωρήσει στην καταστροφή μιας κοινότητας που λειτουργεί αυτοοργανωτικά» είπε χαρακτηριστικά, επαναλαμβάνοντας ότι το διακύβευμα είναι βαθιά πολιτικό και όχι απλώς τεχνικό ή πολεοδομικό.
Διεθνής Αμνηστία: «Οι εξώσεις είναι έσχατη λύση»
Παρούσα ήταν και η εκπρόσωπος της Διεθνούς Αμνηστίας, Λία Γώγου, η οποία εξέφρασε σοβαρή ανησυχία και υπενθύμισε ότι «βάσει του Διεθνούς Δικαίου και των διεθνών προτύπων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξώσεις επιτρέπεται να πραγματοποιούνται μόνο ως έσχατη λύση και αφού τεθούν σε ισχύ όλες οι νομικές και θεσμικές διασφαλίσεις», κάτι που όπως υποστήριξε, δεν φαίνεται να τηρείται στην παρούσα περίπτωση.
Στη συνέντευξη Τύπου παρευρέθηκε και η πρόεδρος του κόμματος Πλεύση Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία δήλωσε την αλληλεγγύη και την υποστήριξή της τόσο σε προσωπικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, εντάσσοντας το ζήτημα στο ευρύτερο πλαίσιο των δικαιωμάτων και της θεσμικής προστασίας των κοινοτήτων που βρίσκονται υπό εκκένωση.
Το συγκρότημα των Προσφυγικών στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας
Το ιστορικό των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας
Τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά συγκροτήματα κοινωνικής/αστικής κατοικίας στην Αθήνα, με βαθιά ιστορική και πολιτική σημασία. Κατασκευάστηκαν τη δεκαετία του 1930, στο μεσοπόλεμο, στο πλαίσιο κρατικού προγράμματος στέγασης προσφύγων που είχαν εγκατασταθεί στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.
Στα διαμερίσματα αυτά εγκαταστάθηκαν οικογένειες προσφύγων, κυρίως από τη Μικρά Ασία, σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών πιέσεων, φτώχειας και αστικής ανασυγκρότησης.
Αρχιτεκτονικά, τα κτίρια θεωρούνται δείγμα πρώιμης μαζικής κοινωνικής κατοικίας στην Ελλάδα, με λειτουργική διάταξη και έμφαση στην πυκνή στέγαση μεγάλου αριθμού οικογενειών.
Με την πάροδο των δεκαετιών, το συγκρότημα υποβαθμίστηκε, ωστόσο συνέχισε να κατοικείται, κυρίως από ευάλωτα κοινωνικά στρώματα, ενώ σταδιακά ανέπτυξε και τα χαρακτηριστικά κοινότητας με έντονη την αυτοοργάνωση.
Η κατάληψη και η σημερινή μορφή της κοινότητας των Προσφυγικών συνδέεται με μακροχρόνιες κοινωνικές διεργασίες, μέσα στις οποίες κάτοικοι και συλλογικότητες ανέλαβαν τη διαχείριση και τη συντήρηση του χώρου, σε συνθήκες θεσμικής εγκατάλειψης. Οι υποστηρικτές της κοινότητας υποστηρίζουν ότι πρόκειται για ζωντανό μνημείο κοινωνικής ιστορίας, το οποίο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως «κενό κέλυφος» προς αξιοποίηση.
Από την άλλη πλευρά, η Περιφέρεια Αττικής και οι εμπλεκόμενοι κρατικοί φορείς έχουν κατά καιρούς προωθήσει σχέδια ανάπλασης και αποκατάστασης του συγκροτήματος, με στόχο όπως υποστηρίζουν, την πολιτιστική αξιοποίηση, την ασφάλεια των κτιρίων και την ένταξή τους σε ένα νέο πολεοδομικό και πολιτιστικό πλαίσιο.
Οι κάτοικοι, ωστόσο, καταγγέλλουν ότι αυτά τα σχέδια προϋποθέτουν την εκκένωση και την απομάκρυνσή τους, γεγονός που θα σημάνει το τέλος μιας ιστορικής και ζωντανής κοινότητας.
Έτσι, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας παραμένουν μέχρι σήμερα ένα πεδίο έντασης ανάμεσα στη μνήμη, την κατοίκηση και τον αστικό σχεδιασμό: ένα σημείο όπου η ιστορία της προσφυγιάς του 20ού αιώνα συναντά τις σύγχρονες συγκρούσεις για το δικαίωμα στην πόλη.
