Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας, Ίσραελ Κατς, ανακοίνωσε ότι η χώρα του θα δημιουργήσει μια «ζώνη ασφαλείας» στον νότιο Λίβανο, από τα σύνορα έως τον ποταμό Λιτάνι, μόλις τερματιστεί η σύγκρουση με τη σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ.
Σύμφωνα με τον Κατς, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) θα ελέγχουν πλήρως την περιοχή, καταστρέφοντας υποδομές και όπλα που ανήκουν στη Χεζμπολάχ, ενώ τα εναπομείναντα σπίτια στα σύνορα θα κατεδαφιστούν «για να αρθούν μόνιμα οι απειλές».
Οι περίπου 600 χιλιάδες κάτοικοι του νότιου Λιβάνου, που έχουν ήδη εγκαταλείψει τα σπίτια τους, δεν θα επιτραπεί να επιστρέψουν μέχρι να υπάρξουν εγγυήσεις για την ασφάλεια του βόρειου Ισραήλ, σύμφωνα με τον Κατς. Η Χεζμπολάχ έχει ήδη προειδοποιήσει ότι θα αντισταθεί σε οποιαδήποτε προσπάθεια κατάληψης της περιοχής.
Χάρτης της περιοχής μας δείχνει τη ζώνη ασφαλείας (με ροζ χρώμα) και που βρίσκεται ο ποταμός Λιτάνι
Ιστορικό προηγούμενων ζωνών ασφαλείας
Η στρατηγική αυτή δεν είναι άγνωστη στην περιοχή. Το Ισραήλ είχε εγκαταστήσει παρόμοια ζώνη ασφαλείας στον νότιο Λίβανο από το 1985 έως το 2000, διατηρώντας ουσιαστικά κατοχή και ελέγχοντας στρατηγικές περιοχές, μέχρι να αναγκαστεί να αποσυρθεί υπό πίεση. Το μοντέλο της σημερινής ζώνης φαίνεται να ακολουθεί την ίδια λογική, συνδυάζοντας στρατιωτική παρουσία, εκτοπισμούς πολιτών και καταστροφή υποδομών.
Η χρήση του όρου «ζώνη ασφαλείας» έχει επανειλημμένα χρησιμοποιηθεί για να νομιμοποιήσει ουσιαστικά επεκτατικές πολιτικές και να δημιουργήσει de facto έλεγχο ξένου εδάφους υπό την κάλυψη στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Τι πραγματικά επιδιώκει το Ισραήλ;
Η ρητορική περί «ασφαλείας» είναι το προσκήνιο. Το παρασκήνιο δείχνει ότι η κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου επιδιώκει μια μόνιμη παρουσία στον νότιο Λίβανο, που θα λειτουργεί ως «ανοικτή επέκταση» της ισραηλινής επικράτειας.
Ο στόχος δεν είναι μόνο η καταστολή της Χεζμπολάχ, αλλά και η γεωστρατηγική κατοχύρωση εδάφους, δημιουργώντας μια πραγματικότητα που θα καθιστά δύσκολη οποιαδήποτε μελλοντική αναδίπλωση.
Όπως έδειξε η ιστορία στη Γάζα και στο παλιό μοντέλο του νότιου Λιβάνου, οι ζώνες ασφαλείας μετατρέπονται στην πράξη σε εδαφικές κατακτήσεις υπό άλλο όνομα. Η καταστροφή υποδομών, οι εκτοπισμοί και η μακροχρόνια στρατιωτική παρουσία δεν είναι απλώς προσωρινά μέτρα: είναι εργαλεία ελέγχου και επέκτασης, μέρος μιας ευρύτερης ισραηλινής στρατηγικής στην περιοχή.
Αντιδράσεις και διεθνείς προκλήσεις
Η κίνηση αυτή προκαλεί έντονες ανησυχίες στο Λίβανο και διεθνώς. Ο ΟΗΕ έχει συγκαλέσει έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, ενώ η Χεζμπολάχ δηλώνει έτοιμη να πολεμήσει ενάντια σε κάθε απόπειρα κατάληψης.
Η επέκταση της στρατιωτικής παρουσίας του Ισραήλ αυτή τη φορά σε κυρίαρχο γειτονικό κράτος – αυξάνει τον κίνδυνο μίας διευρυμένης σύγκρουσης, με πιθανές συνέπειες για την αστάθεια στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Η νέα «ζώνη ασφαλείας» δεν είναι απλώς ένα ακόμη στρατιωτικό μέτρο για την αντιμετώπιση της Χεζμπολάχ. Είναι μια στρατηγική επέκτασης, μια νέα μορφή κατοχής που ακολουθεί τα ιστορικά πρότυπα της ισραηλινής πολιτικής.
Η διαφορά είναι ότι σήμερα το Τελ Αβίβ χρησιμοποιεί πιο «εκλεπτυσμένα» επιχειρήματα ασφαλείας, ενώ στην ουσία νομιμοποιεί σταδιακά την επιρροή και τον έλεγχο σε ξένο έδαφος, με μακροπρόθεσμες συνέπειες για την περιοχή και τους κατοίκους της.
