Από «επιφανειακή υπερβολή» έως «εκρηκτική κινηματογραφική εμπειρία» χαρακτηρίζεται η νέα εκδοχή με Μάργκο Ρόμπι και Τζέικομπ Ελόρντι
Έντονες και αντικρουόμενες αντιδράσεις προκαλεί η πολυαναμενόμενη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος «Ανεμοδαρμένα Ύψη» από την Έμεραλντ Φένελ, με πρωταγωνιστές τους Τζέικομπ Ελόρντι και Μάργκο Ρόμπι, η οποία στην Ελλάδα κάνει πρεμιέρα σήμερα 12 Φεβρουαρίου.
Η νέα εκδοχή του κλασικού μυθιστορήματος της Έμιλι Μπροντέ έχει ήδη εξελιχθεί σε σημείο τριβής για κριτικούς και κοινό, με τη συζήτηση να μεταφέρεται από τις κινηματογραφικές αίθουσες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Μια τολμηρή, προσωπική ανάγνωση του κλασικού
Η ίδια η παραγωγή επιμένει στη χρήση εισαγωγικών στον τίτλο – «Wuthering Heights» – θέλοντας να καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται για μια κλασική, πιστή μεταφορά του μυθιστορήματος, αλλά για μια ελεύθερη κινηματογραφική προσέγγιση με έντονη προσωπική σφραγίδα.
«Πρόκειται περισσότερο για μια ερμηνεία παρά για διασκευή. Η Φένελ σου μεταφέρει το συναίσθημα που είχε όταν διάβασε το βιβλίο στα 14 της χρόνια. Δεν προσπαθεί να αναπαραγάγει λέξη προς λέξη το πρωτότυπο», ανέφερε χαρακτηριστικά η Μάργκο Ρόμπι.
Η ταινία επαναπροσεγγίζει τη σκοτεινή ιστορία πάθους, εμμονής και εκδίκησης ανάμεσα στην ατίθαση Κάθι Έρνσο και τον βασανισμένο Χίθκλιφ, στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Ωστόσο, η Φένελ – γνωστή για την προκλητική αισθητική της από το Promising Young Woman και το Saltburn – επιλέγει να κινηθεί σε έναν πιο πληθωρικό, αισθησιακό και θεατρικό τόνο.
Κόκκινα λάτεξ φορέματα, υπερβολικά ρομαντικά σκηνικά, έντονος ερωτισμός συνθέτουν το σύμπαν της ταινίας. Πολλοί μιλούν για εικόνες που παραπέμπουν περισσότερο σε φαντασιακή αναπαράσταση παρά σε ιστορικό δράμα, να συνθέτουν το σύμπαν της ταινίας. Υποστηρικτές της σκηνοθέτιδας κάνουν λόγο για μια συνειδητή αισθητική υπερβολή, που επιχειρεί να μεταφράσει το σοκ που προκάλεσε το βιβλίο τον 19ο αιώνα σε σύγχρονους όρους.
Σκληρή κριτική: «Στυλ χωρίς βάθος»
Σε ορισμένες αναλύσεις η ταινία χαρακτηρίστηκε «επιφανειακή» και «υπερβολικά στυλιζαρισμένη», με την ένσταση ότι δίνει προτεραιότητα στο αισθησιακό θέαμα και στην εικαστική υπερβολή, εις βάρος της υπαρξιακής αγριότητας και της κοινωνικής κριτικής που διαπερνούν το μυθιστόρημα της Μπροντέ.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το μυθιστόρημα της Έμιλι Μπροντέ μεταφέρεται στον κινηματογράφο. Το 2011 είχε παρουσιαστεί μια αξιοσημείωτη διασκευή σε σκηνοθεσία της Άντρεα Άρνολντ, η οποία είχε προσεγγίσει το υλικό με εντελώς διαφορετική ματιά.
Η εκδοχή της Άρνολντ είχε επαινεθεί για τον ωμό ρεαλισμό, τη λιτή αφήγηση και τη σωματική ένταση της κινηματογράφησής της, με έμφαση στη σκληρότητα του τοπίου και των χαρακτήρων.
Ιδιαίτερη κριτική ασκήθηκε και στην επιλογή του Τζέικομπ Ελόρντι για τον ρόλο του Χίθκλιφ. Ορισμένοι σχολιαστές έκαναν λόγο ακόμη και για «whitewashing», επισημαίνοντας ότι στο μυθιστόρημα ο ήρωας περιγράφεται με σκούρα χαρακτηριστικά και ασαφή, πιθανώς τσιγγάνικη ή μη ευρωπαϊκή καταγωγή, στοιχείο που ενισχύει την εικόνα του κοινωνικά αποκλεισμένου και «ξένου» μέσα στην αγγλική επαρχία.
Κατά τους επικριτές, η επιλογή ενός λευκού, γαλανομάτη ηθοποιού αποδυναμώνει αυτή τη διάσταση του χαρακτήρα και περιορίζει την κοινωνική και φυλετική ένταση που διαπερνά το έργο.
Θερμές αντιδράσεις: «Πληθωρική και άγρια εμπειρία»
Στον αντίποδα, άλλοι κριτικοί αποθέωσαν το φιλμ για τη σκηνοθετική τόλμη και τη φλογερή του ενέργεια. Έκαναν λόγο για μια «πληθωρική» και «εκρηκτική» κινηματογραφική εμπειρία, υποστηρίζοντας ότι η Φένελ μετατρέπει το ύφος σε ουσία.
Η οπτική ταυτότητα της ταινίας – με αιματοβαμμένα πατώματα και δραματικά τοπία – δημιουργεί, σύμφωνα με θετικές κριτικές, έναν αυτάρκη κινηματογραφικό κόσμο που λειτουργεί με δικούς του κανόνες.
Το BBC, όπως και η Telegraph, επαίνεσε την ταινία, χαρακτηρίζοντάς τη «εντυπωσιακά τολμηρή, αισθησιακή και άγρια».
Οι ερμηνείες στο μικροσκόπιο
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη χημεία των δύο πρωταγωνιστών, με αρκετούς να επισημαίνουν ότι η Ρόμπι και ο Ελόρντι αποδίδουν με ένταση τη θυελλώδη σχέση των ηρώων.
Η Μάργκο Ρόμπι, γνωστή και από τον ρόλο της στη «Barbie», υποδύεται μια Κάθι πιο ώριμη ηλικιακά σε σχέση με το βιβλίο, επιλογή που επίσης προκάλεσε αντιδράσεις. Κάποιοι σχολιαστές θεώρησαν ότι η διατήρηση σχεδόν ατόφιων διαλόγων από το πρωτότυπο, σε συνδυασμό με την «ενήλικη» εκδοχή της ηρωίδας, εντείνει την εικόνα κακομαθημένης και παρορμητικής προσωπικότητας.
Ο Ελόρντι, από την πλευρά του, ερμηνεύει έναν Χίθκλιφ που άλλοι βρήκαν γοητευτικό και άλλοι μονοδιάστατο. Η φυσική του παρουσία και η ρομαντική του απεικόνιση καθιστούν – σύμφωνα με επικριτές – δυσκολότερη την ανάδειξη της ωμής, σχεδόν απωθητικής διάστασης του ήρωα.
Ωστόσο, μέρος του βρετανικού Τύπου στάθηκε ιδιαίτερα αυστηρό απέναντι στην ταινία. Οι Times, σε κριτική δύο αστέρων, χαρακτήρισαν το φιλμ «αυτοαναιρούμενο», ασκώντας έντονη κριτική στην ερμηνεία του Τζέικομπ Ελόρντι ως Χίθκλιφ.
Όπως σημειώνεται, ο ηθοποιός «μοιάζει απλώς τοποθετημένος μπροστά στην κάμερα», ενώ οι ερωτικές σκηνές περιγράφονται ως «εξαντλητικές και υπερβολικά παρατεταμένες».
Ο Jacob Elordi και η Margot Robbie ως «Χίθκλιφ» και «Κάθριν» στην ταινία «Ανεμοδαρμένα Ύψη»
Εξίσου επικριτικός εμφανίστηκε και ο Πίτερ Μπράντσο της Guardian, ο οποίος βαθμολόγησε την ταινία με δύο αστέρια, κάνοντας λόγο για μια «συναισθηματικά κενή αποτυχία που σπαταλά το ταλέντο των πρωταγωνιστών».
Ακόμη πιο σκληρή ήταν η Κλαρίς Λάφρεϊ του Independent, η οποία έδωσε μόλις ένα αστέρι. Στην κριτική της υποστήριξε ότι οι ερμηνείες της Μάργκο Ρόμπι και του Τζέικομπ Ελόρντι «αγγίζουν τα όρια της παρωδίας», περιγράφοντας τον Χίθκλιφ ως «δακρυσμένο ρομαντικό φάντασμα βγαλμένο από ροζ λογοτεχνία».
Από την πρόκληση στο φαινόμενο «hate-watch»
Οι επιλογές στο καστ, αλλά και οι πληροφορίες για μια αισθητική που φέρεται να περιλαμβάνει αναφορές σε BDSM (Bondage & Discipline, Submission & Dominance), φέρνουν την ταινία στο επίκεντρο της συζήτησης πριν ακόμη κυκλοφορήσει επίσημα σε όλες τις χώρες. Το ενδιαφέρον ενισχύεται και από τη μουσική επένδυση, την οποία υπογράφει η Charli XCX, προσδίδοντας ένα σύγχρονο, ποπ ηχητικό αποτύπωμα σε ένα έργο εποχής.
Αναλυτές της κινηματογραφικής βιομηχανίας εκτιμούν ότι η ένταση της δημόσιας αντιπαράθεσης ενδέχεται να λειτουργήσει υπέρ της εμπορικής πορείας της παραγωγής. Ήδη γίνεται λόγος για πιθανό «hate-watch event» της χρονιάς – μια ταινία που αρκετοί θα σπεύσουν να δουν είτε για να την αποθεώσουν είτε για να την αποδομήσουν.
Πηγή
